04-06-14

De witte aardbei of ananasaardbei

 

De witte aardbei is niet zo nieuw als sommigen willen laten uitschijnen.  Ze werd rond 1750 ontdekt in Chili.  Zuid-Amerika kende lang niets anders dan witte aardbeien tot in Noord-Amerika de rode aardbei (‘scarlets’) ontdekt werd.  Spontane kruising tussen beide mondde uit in de Fragaria x ananassa die meteen de basis vormde voor de populaire rode aardbeivariëteiten van tegenwoordig.

 

 

 

De witte of albino-aardbei is,tegen alle twijfels in, een echte aardbei die op natuurlijke wijze tot stand gekomen is.  Heel wat van haar DNA vindt men terug in onze huidige aardbeisoorten.  Dat ze niet zo populair is als de rode aardbei komt door de mindere opbrengst.  In top restaurants komt men ze stilaan meer en meer tegen omwille van het fraaie uitzicht en de aparte smaak.  Bij het begin van de 21ste eeuw heeft de Nederlandse aardbeienveredelaar, Hans de Jongh, de huidige versie van de witte Fragaria x Ananassa een boost bezorgd.  De Natural Albinozoals hij ze genoemd heeft, heeft de naam te   danken aan de fris-zoete smaak die aan ananas doet denken.  Het kroontje op de aardbei deed de mensen zon 300 jaar geleden al denken aan het hoedje van de ananas.

 

Kruisbestuiving van de ananasaardbei

De ananasaardbei is niet zelfbestuivend d.w.z. dat er een insect (bv. bij) nodig is en dat deze eerst een zelfbestuivende rode aardbei moet bezocht hebben.  Neem daarom best een rode aardbeisoort die op hetzelfde ogenblik bloeit.  Aanraders zijn hier zeker Elsanta en Lambada.

 

Vergelijk tussen witte en rode aardbei

Witte                                                          Rode

Kleine delicate vrucht                                   Grotere stevige vrucht

Wit met rode zaden                                               Rood met gele zaden

Fris-zoete ananassmaak                                Zoete traditionele smaak

Kruisbestuiving nodig                                   Zelfbestuiver

+/- 100 gram per plant                                 +/- 500 gram per plant

 

Rijpe vruchten van de ananasaardbei herkennen

Het is duidelijk zichtbaar wanneer de rode aardbeien rijp zijn.  Eerst is de aardbei groen, wordt dan wit van kleur om tenslotte mooi rood te eindigen. De ananasaardbeien beginnen als witte vrucht met groene zaadjes. De vrucht wordt steeds ronder en de zaadjes kleuren rood. Als de ananasaardbei een lichtroze gloed begint te vertonen is deze rijp genoeg om te eten. Pluk voorzichtig want de ananasaardbei is veel delicater dan de gemiddelde rode aardbei.

30-04-14

Tuinweetjes

Weetje 1

Indien je wijnruit (Ruta graveolens) opneemt in je kruidentuin, plant het dan nooit in de buurt van basilicum.  Het is namelijk schadelijk voor dit tuinkruid en heeft invloed op de smaak en geur ervan.

Weetje 2

Last van slakken en je wenst geen gebruik te maken van chemische middelen plant dan een bokaal met wat bier erin onder een dakpan.  Succes verzekert!

 Weetje 3

Bij het zaaien in de zaaibak maakt menig plantenliefhebber een cruciale fout namelijk het begieten van de zaaigrond nadat het zaad gezaaid is.  Je moet de grond vochtig (niet nat) maken vóór het zaaien.  Strooi hierop het zaad uit en dek af met een dun laagje zaaigrond.    Dek af met een folie en giet niet meer.  Zo belet je dat er zich een korst vormt. 

 Weetje 4

Je vijver en vooral jijzelf hebben last van algen, maar je wenst geen chemische bestrijdingsmiddelen te gebruiken, dan kun je gebruik maken van ultrasone of UV-apparaten.  Ze werken beide op golven.  Bevraag je in de betere tuincentra.

 Weetje 5

Euphorbia ‘Diamond Frost’ is een echte meevaller in bloembakken.  Ze groeien in volle zon maar ook nog in lichte schaduw.  Liefst lichtzure bodem!

 

 

 

08:57 Gepost door jos in Tuinweetjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Rodgersia's zijn prachtige bladplanten met een opvallende bloeiwijze

In de rij van de prachtige bladplanten neemt de Rodgersia familie een prominente plaats in.  Daarenboven zijn de grote crèmewitte, roze of rode bloempluimen die hoog boven de bladmassa uitsteken zeer opvallend aanwezig in de bloemenborder.

 Meer en meer geraakt de plantenliefhebber overtuigd van het belang van mooie bladplanten in de border.  Ze zorgen voor een interessante afwisseling en behouden meestal van het vroege voorjaar tot de late herfstdagen voor de nodige accenten.  Rodgersia’s vervullen deze opdracht tenvolle.  Hun groot samengesteld blad waarin de nerven wat dieper liggen dan het bladgroen onderscheiden hen van vele andere bladstructuren.

 Rodgersia’s zijn geen snelgroeiers.  Het kan een paar jaar duren vooraleer de kruipende wortelstokken zorgen voor wat bovengronds volume.  Eens op gang moet je niet verwachten dat ze gaan woekeren.  Indien je toch vindt dat ze teveel ruimte innemen kun je het teveel gewoon afsteken.  De standplaats is zoals bij de meeste planten van groot belang.  Ze houden van een constant vochtige plaats zonder met de voeten in het water te blijven staan.  M.a.w. zorg voor voldoende drainage door in de onderlaag grind in te werken.  In (half-) schaduw voelen ze zich opperbest, maar zelfs op een zonnige plaats overleven ze goed op voorwaarde dat deze voldoende vochtig blijft.  Indien de bodem onvoldoende vochtig blijft zul je dit snel merken aan het indrogen van de bladeren.  Indien ze het naar hun zin hebben zijn het langlevende vaste planten.

 

Een drietal aanraders:

  • Rodgersia podophylla is een forse plant met groot, handvormig samengesteld blad met een doorsnee van 30-50 cm.  Vanuit een punt vertrekken 5 à 7 driehoekige deelbladen die op het uiteinde gelobd zijn.  Het jonge blad is paarsbruin en verkleurt daarna naar groen.  De intensiteit is afhankelijk van de variëteit.  De stevige bloemstengel steekt tot 1 meter boven de bladmassa.
  • Rodgersia aesculifolia heeft eenblad dat sterk lijkt op dat van de paardenkastanje.  De bloemen zijn wit en staan in luchtige trossen.
  • Rodgersia pinnata zorgt voor een stevige plant met fel generfd leerachtig blad.  Er is gelijkenis met R. aesculifolia maar de deelblaadjes zitten meestal in groepen rond de bladsteel.  Bij deze soort wordt door kwekers gewerkt op het donkerder roze van de bloemen.


 

 

 

26-08-13

Scutellaria incana nog te zelden in de tuin.

 

Sommige planten doen er heel lang over vooraleer de tuinliefhebber ze ontdekt.  Scutellaria incana (Glidkruid) is er zo eentje.  Nochtans heeft deze vaste plant heel wat troeven om daaraan te ontsnappen.

 

 

 

 

S. incana behoort tot de familie van de Lamiaceae (Lipbloemigen).  Van de meer dan 200 soorten heeft alleen incana soort een plaatsje veroverd in een beperkt aantal kwekerijen.  Nochtans staat deze plant, afkomstig uit het midden en zuidoosten van Noord-Amerika, heel goed in een vaste planten border.  De enige voorwaarde is dat de grond daar vochthoudend, kalk- en humusrijk moet zijn.  Dit mag in de zon of halfschaduw.  De winterhardheid is geen probleem.  De plant laat zich heel goed combineren met Anemona Honorine Jobert, Campanula, Echinacea, Penstomon, Persicaria, Platycodon en rozen.  

 

Het glidkruid bloeit in de periode augustus-september met zachtblauwe bloemen.  Deze staan in vertakte schijnaren en zoals bij de meest lipbloemigen heeft de plant buisvormige bloemen met een duidelijke boven- en onderlip.  Bij het uitlopen van de bloemen zijn deze zilverachtig en behaard.  De witte meeldraden steken scherp af tegen de lichtblauwe kelkbladeren.  Indien je de uitgebloeide bloemstengels wegknipt zal de plant een tweede maal, minder intens, bloeien.  De plant wordt, afhankelijk van de bodem, van 60 cm tot 120 cm en bereikt een breedte van zo wat 50 cm.

 

Scutellaria incana groeit met ondergrondse wortelstokken.  Daarop groeien de stengels met grijsgroene, gezaagde ovale bladeren.  De bladeren zijn zes tot acht cm lang.  Zoals de meeste vaste planten kun je in het najaar gemakkelijk vermeerderen via scheuren.  In de zomer kun je stekken nemen van jonge scheuten.  Plant deze in goed doorlatende grond en dekt af met een plastic om het inwortelen te bevorderen.

14-07-12

Éénjarige papavers onmisbaar in de gemengde border

 

Papaver somniferum of slaapbol is overweldigend met zijn uitgebreide kleurvariaties.  Eens men ze uitgezaaid heeft in de borders komen ze in grote getale getrouw ieder jaar terug.  Ze wandelen hierbij rond in de plantenborder zodat de tuineigenaar zelf kan bepalen waar ze gewenst zijn of niet.  Een deel bloeit één dag maar er zijn nu al verschillende variëteiten die het meerdere dagen vol houden.  Na de bloei blijven de slaapbollen op zich heel decoratief.

 

 

 

 

Het jonge blad van P. somniferum is heel opvallend door zijn prachtige grijsblauwe kleur.  Op rijke grond halen de planten soms tot 150 cm maar door de slanke bouw storen ze niet in de border.  Wie echter borders op kleur heeft kan verrast worden door het opduiken van paarse bloemen in de gele border of andere. 

Persoonlijk vind ik de pioenbloemige types de mooiste.  Men heeft enkel- en dubbelbloemende.  Sommige hebben gefranjerde ranjes andere zijn gekuifd.  Er zijn er waarvan de randkelkblaadjes geheel zijn en de binnenkelkblaadjes versnipperd alsof men een kartelschaar gebruikt heeft.  In deze is het spectaculair hoe horzels en bijen zich erin vermaken.  Na de bloei blijven de zaaddozen over.  Eens ze aan het rijpen gaan veranderen ze van blauwgrijs naar donkerbruin.  Ondertussen is het blad aan het afsterven en ontsiert de plant.  Daarom verwijder ik dat blad zodat we een decoratief geheel overhouden.

 

Om de bloeitijd van P. somniferum te rekken zaai ik ze op verschillende tijdstippen.  Bij latere inzaai is de plant kleiner evenals de bloemen maar ze blijven toch nog de moeite waard.  Zaai ze niet te dicht want anders ontwikkelen de planten zich onvoldoende.  Indien ze toch te dicht staan is het best ze uit te dunnen.  Zaai ze op een zonnige plaats en liefst wat uit de wind want anders laten ze hun kelkblaadjes sneller los.  Het verplanten van de jonge plantjes breekt hun groei omwille van de penwortel.  Dus op de correcte plaats zaaien is van belang.

 

Alvast succes met het mooie kleurenpallet.

20-01-12

Correa backhoseana een niet courante struik

 

Zelden zul je Correa backhoseana aantreffen in onze tuinen.  Dit komt vooral omdat deze winterharde struik uit Australië zelden aangeboden wordt in tuincentra.  Wie de eigenschappen van deze struik nader leert kennen zal snel overtuigd zijn.

 

 

 

Herkomst

De soort Correa werd voor het eerst beschreven in 1834 door de botanicus William Jackson Hooker.  James Backhouse verzamelde reeds in 1833 de struik op Cape Grim (Tasmanië).  Later werd deze ook teruggevonden in West- en Zuid-Australië en Victoria.

 

De struik

Correa backhouseana is wintervast en kan heel goed tegen droogte.  Als kustplant ligt dat wat voor de hand.  De struik kan zowel in volle zon als in half schaduw.  In ideale omstandigheden kan de struik uitgroeien tot 2 m hoogte en 1 m breedte.  De ovale blaadjes zijn een 3-tal cm lang en een 2-tal cm breed.  De bovenzijde van het blad is glanzend donkergroen terwijl de onderzijde lichtgrijs is.  De klokvormige bloemen hangen als lampjes aan de takken.  Ze gaan van groen-geel naar lichtgeel.  Bij het ontluiken is de basis lichtroze.  Door het hangende van de klokjes is de binnenzijde niet zichtbaar.  Spijtig want binnenin zijn de stamper en meeldraden net klepels van een klok. 

De cultivar Correa backhouseana var. coriacea 'Eucla Gold' is kleiner, smaller, en heeft feller gekleurde bloemen dan normaal.  Deze variëteit werd ontdekt in Eucla (West-Australië) en pas in cultuur gebracht in Victoria in 1988.

 

Gebruik

Men kan deze struik zowel in de plantenborder als in container houden.  Zowel het blad als de bloem zijn geschikt materiaal bij het bloemschikken.  In Australië wordt deze struik veelvuldig gebruikt om een kleine haag mee te vormen.  Meteen is deze struik zeer geliefd bij de kleinere vogelpopulatie.

Correa backhoseana een niet courante struik

Zelden zul je Correa backhoseana aantreffen in onze tuinen.  Dit komt vooral omdat deze winterharde struik uit Australië zelden aangeboden wordt in tuincentra.  Wie de eigenschappen van deze struik nader leert kennen zal snel overtuigd zijn.

 

Herkomst

De soort Correa werd voor het eerst beschreven in 1834 door de botanicus William Jackson Hooker.  James Backhouse verzamelde reeds in 1833 de struik op Cape Grim (Tasmanië).  Later werd deze ook teruggevonden in West- en Zuid-Australië en Victoria.

 

De struik

Correa backhouseana is wintervast en kan heel goed tegen droogte.  Als kustplant ligt dat wat voor de hand.  De struik kan zowel in volle zon als in half schaduw.  In ideale omstandigheden kan de struik uitgroeien tot 2 m hoogte en 1 m breedte.  De ovale blaadjes zijn een 3-tal cm lang en een 2-tal cm breed.  De bovenzijde van het blad is glanzend donkergroen terwijl de onderzijde lichtgrijs is.  De klokvormige bloemen hangen als lampjes aan de takken.  Ze gaan van groen-geel naar lichtgeel.  Bij het ontluiken is de basis lichtroze.  Door het hangende van de klokjes is de binnenzijde niet zichtbaar.  Spijtig want binnenin zijn de stamper en meeldraden net klepels van een klok. 

De cultivar Correa backhouseana var. coriacea 'Eucla Gold' is kleiner, smaller, en heeft feller gekleurde bloemen dan normaal.  Deze variëteit werd ontdekt in Eucla (West-Australië) en pas in cultuur gebracht in Victoria in 1988.

 

Gebruik

Men kan deze struik zowel in de plantenborder als in container houden.  Zowel het blad als de bloem zijn geschikt materiaal bij het bloemschikken.  In Australië wordt deze struik veelvuldig gebruikt om een kleine haag mee te vormen.  Meteen is deze struik zeer geliefd bij de kleinere vogelpopulatie.

16:10 Gepost door jos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-10

Programma VVPV - regio Pajottenland


11:01 Gepost door jos in VVPV-Pajottenland: info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-10-10

Goedkoop blauwen van hydrangea's

In de meeste tuincentra vindt men produkten om prachtige blauwe bloemen te verkrijgen op hydrangea's.  Toch is er een heel goedkope manier die onze groot- en overgrootouders gebruikten nl. aluminiumfolie.  Inderdaad als men rond de struik proppen 'zilverpapier' in de grond stopt, krijgt men hetzelfde effect als met de produkten.  Het enige nadeel is dat men een niet afbreekbaar materiaal in de grond brengt.  Maar ja aan alle voordelen zijn nadelen!

11:55 Gepost door jos in Tuinweetjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ligularia: een topper voor de schaduwhoek

Het is niet eenvoudig om planten te vinden die kleur brengen in de schaduwhoek.  In het voorjaar lukt dit vrij goed omdat het bladerdek zich nog niet heeft toegedekt.  Vanaf juni is dit veel moeilijker.  Ligularia is een prachtige uitzondering op dit scenario.  De warmgele bloemkleur is als een zonnetje in de toch wel meer donkere hoek.

 

 

 

Ligularia dentata is de meest voorkomende van deze familie.  Oorspronkelijk was deze te vinden in kreupelhout en open plekken in de bossen in het Verre Oosten.  Het is een forse plant die een humusrijke, leemachtige bodem vereist, die voldoende vochtig moet blijven.  Directe zonnestralen zijn nefast voor zijn behoud.  Indien de plant onvoldoende vocht kan opnemen laat hij de grote donkere bladeren vrij snel slap hangen.  Indien je grond onvoldoende vocht kan houden kun je aan dit probleem verhelpen door waterkristallen toe te voegen.

De meeste Ligularia’s zijn zomerbloeiers.  De bloemen verschijnen vanaf eind juni tot diep in augustus.  De bloemkleur is altijd geel.  We kennen twee bloeiwijzen nl.  in vlakke tuilen (lijkend op margrieten) en in slanke bloemaren (met een massa kleine bloemen).  Slakken zijn de voornaamste belagers.  Ze zullen de plant niet verwoesten maar zijn mooiheid aantasten.  Wind heeft geen invloed op Ligularia’s.  Zelfs de hoogste soorten hoeven geen enkele steun.  Ligularia stenocephala ‘The Rocket’ kan tot 2 m hoogte gaan.  Ligularia hodgsonii wordt daarentegen amper 80 cm.  De bladkleur bovenaan gaat van licht- naar donkergroen.  Onderaan varieert het van groen naar roodbruin.  Deze bladeren staan op groene of donkerbruine stengels afhankelijk van de soort.

 

Je merkt dat er heel wat variatie zit in de Ligularia familie.  Reden temeer om deze topper voor de schaduwhoek eens uit te proberen.

Papaver ‘Black Paeony’ een bijna zwarte bloem

Zwarte bloemen zijn echt zeldzaam.  Meestal is het zo dat we het zwart met een korreltje zout moeten nemen.  Het zijn eerder heel donkerpaarse met een zwarte ondergrond.  Papaver ‘Black Paeony’ behoort tot deze categorie.  Buiten de kleur heeft deze éénjarige papaver ook zijn gemakkelijke combineerbaarheid mee zoals bv. met gipskruid of met witte dille.

 

 

Meer dan éénjarig …

Zoals de meeste éénjarige papavers is de kans groot dat hij zich na de bloei royaal uitzaait.  Het zaad bevat oliehoudende stoffen hetgeen het overwinteren sterk ten goede komt.  Woekeren doen ze ook niet want indien ze in te grote getale te voorschijn komen zijn ze gemakkelijk te wieden.  Ze nestelen zich op hun voorkeurplaatsen en deze zijn meestal ook de meest aangewezene.  Het verplanten is eerder moeilijk omwille van de penwortel.  Als je dus tot zaaien overgaat is het best ze op hun plaats te zaaien en daarna uit te dunnen.  Zaai ze in de serre in turfpotjes of WC-rolletjes.  Deze kun je zonder verplanten op de juiste plaats inplanten in de tuin.

 

Kwalijke reputatie …

De naam papaver ontleent de plant aan zijn witte melksap die de grondstof is voor opium en morfine.  Voor de geneeskunde een zegen, als drug voor velen al snel een kruis.  De zaadjes zijn bekend als maanzaad en worden gebruikt als garnering voor brood.  Ze bevatten ook olie die gebruikt wordt in olieverven.

 

Meestal gevulde bloem

Black Paeony heeft meestal een gevulde bloem en is dieppurper met een zwarte zweem.  Je kunt wel eens een enkele tussen je zaailingen hebben.  De zaailingen hiervan kunnen opnieuw allemaal dubbele bloemen geven.  Verrassing is dus troef.  Nadeel van papavers is hun meestal korte bloei maar deze wordt zeker gecompenseerd door de fraaie zaaddozen die evenzeer decoratief zijn.

 

 

27-10-09

Keizerskroon

Fritillaria imperialis (Keizerskroon) is een bolgewas uit de leliefamilie. 

De meestal oranje-rode of gele bloemen, als een kroon op het einde van de bloemstengel, zetten menig plantenliefhebber aan om dit bolgewas in de tuin te halen.  Zelf heb ik meermaals ervaren dat het geen evidentie is op zware kleigrond om er langer dan één jaar van te genieten.  De bollen houden niet van overtollig nat en rotten dusdanig makkelijk weg.  Zand mengen in de plantput, de bol schuin plaatsen om te beletten dat er water blijft staan in de opening aan de bovenzijde, gaf een gedeeltelijke oplossing.  Maar na een drietal jaren was het opnieuw herbeginnen.  Nu pakt ik het anders aan.  Onder de bol leg ik een laagje van een 8 tot 10 cm grint.  Ook boven de bol komt er een laagje van een 5 cm.  De bollen plant ik ruim 20 cm diep.  Ze staan er nu hun derde jaar en dit jaar stelde ik voor de eerste keer vast dat er jonge bolgewasjes ontwikkelden.

Het grint heeft een dubbele functie namelijk goede drainage en daarnaast worden gulzige grondbewoners beter weggehouden.

26-10-09

Sanguisorba een fel onderschatte borderplant

Voor vele tuinliefhebbers komt Sanguisorba over als onbekende plant.  Dit heeft veel te maken met het minimaal gebruik in onze moderne borders.  Het mindere gebruik is allicht een gevolg van het eerdere slordige (wilde) voorkomen van deze plant.  Bij oordeelkundige keuze van zijn buren in de border is Sanguisorba door zijn speciale bloeiwijze en mooie blad een echte blikvanger.

De Nederlandse naam ‘Kleine en grote pimpernel’ is beter gekend dan de Latijnse.

Sanguisorba stelt weinig eisen aan de grond.  We kunnen stellen dat op iedere normale vochthoudende grond deze vaste plant geen problemen heeft.  Zowel in de zon als in halfschaduw komt de plant tot zijn recht. 

Door de ruime keuze in hoogten (van 50 cm tot 2 m) kan men Sanguisorba ofwel vooraan, halfweg of achteraan in de border plaatsen.  De bloeitijd situeert zich in juni, juli.  De witte of roodpaarse bloemen verheffen zich statig boven de bladeren.  Alle soorten hebben fraai geveerd blad met gekartelde deelblaadjes.

De zware bloemaren zorgen ervoor dat na een fikse regenbui de bloemen gaan neerliggen.  Dit kun je echter voorkomen door ze aan te planten naast bloemen die daar geen problemen mee hebben.  Je kunt het evenzeer voorkomen door rijshout aan te brengen.  Dit zal door de bladmassa gemakkelijk verstopt worden. 

 

Een interessante variëteit is ‘Sturdy Guard’.  De bladhoogte is 50 cm en de bloem gaat tot 170 cm.  De bloemkleur is purperrood.  Er bestaat ook een witte die heel bloeirijk is.   

 

 

   

09:02 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sanguisorba |  Facebook |

29-09-09

De standplaats is heel belangrijk voor je vaste planten

Vanaf half september zullen vele plantenliefhebbers opnieuw aan de slag gaan in hun tuin.  Planten en verplanten zijn aan de orde.  Maar houden we steeds voldoende rekening met de standplaats voor deze planten.  De pH van de grond speelt namelijk de hoofdrol in de gezondheid van je planten.  Onderzoek dus eerst de grond en breng hem op de gewenste pH.

Daarom even herinneren:

·        Zuurminnend : pH tussen 4,5 en 5,5

·        Normaal kalkbehoeftig : pH tussen 5,5 en 6,5

·        Kalkminnend : pH tussen 6,5 en 7,5

 

In onderstaande opsomming vind je de meest gebruikelijke vaste planten die kalkminnend zijn.

  

Acaena

Iberis

Acanthus

Inula

Achillea ‘Cornotaion Gold’

Iris Germanica-Group

Achillea ‘Credo’

Kalimeris

Achillea ‘Moonshine’

Knautia

Achillea odorata

Lamium orvala

Achillea ‘Taygetea’

Lathyrus latifolius

Alyssum

Lavandula

Anaphalis

Leontopodium

Anemone sylvestris

Leucanthemella

Arabis

Leucanthemum

Artemisia

Linum

Aruncus aethusifolius

Macleya

Asarum europaeum

Nepeta

Asphodeline

Nipponanthemum

Aster amellus

Onopordum

Aster frikartii

Papaver

Astrantia

Paradisea

Aubrieta

Perovskia

Aurinia

Phlomis

Buglossoides

Phlox Paniculata-Group

Campanula carpatica

Phlox maculata

Catananche

Physalis

Centaurea montana

Prunella

Centranthus

Ptilotrichum

Cerastium

Pulmonaria

Ceratostigma

Ratibida

Chamaemelum nobile

Rosmarinus

Chrysanthemum

Ruellia

Coronilla

Sagina

Crambe

Salvia

Dalea

Santolina

Dianthus

Saponaria

Dictamnus

Saxifragia cortusifolia

Dryas

Scabiosa

Erigeron

Sedum

Erysimum

Sempervivum

Eupatorium

Senecio

Euphorbia

Stachys

Fragaria

Stokesia

Gentiana  (uitz. Gentiana sino-ornata)

Tanacetum corymbosum

Gypsophila

Tanacetum niveum

Helianthemum

Tanacetum parthenium

Helianthus

Teucrium

Helichrysum

Thymus

Helleborus

Trifolium ochroleucum

Heracleum

Verbascum

Hesperis

Veronica

Heuchera

 

Heucherella

 

 

Veel succes met aan- en verplanten.

12-08-09

Verrassend en minder bekend ‘Kent’

De regio ‘Kent’ in Engeland is één grote tuin.  Sissinghurst, Great Dixter, Penshurst Place, Hever en Wisley Gardens en zovele andere … zijn namen als klokken en duiken regelmatig op in tuinprogramma’s en tuintijdschriften.  En toch zijn er nog minder bekende, maar minstens even prachtige hoekjes, verscholen in het diepgroene Kent. 

 

 De ‘World Garden’ bij Lullingstone Castle is er zo eentje.  Het idee ‘World Garden’ ontsproot bij Tom Hart Dyke tijdens zijn gevangenschap in de Columbiaanse jungle.  Tom en zijn vriend Paul Winder werden als plantenjagers in het regenwoud Darien Gap (aan de Panamees-Columbiaanse grens) opgepakt op 16 maart 2000 door de Columbiaanse guerrillabeweging FARC.  Ze hielden hen negen maanden vast en werden tientallen keren bedreigd met de dood tot ze op een zekere dag zonder slag of stoot werden vrijgelaten.  In hun bestseller ‘The Cloud Garden’ beschrijven de avonturiers hun wel en wee en Tom zijn droom om een wereldtuin te creëren.  Binnen een 2 Ha ommuurde tuin van zijn ouders op het landgoed Lullingstone val je van de ene verbazing in de andere.  De werelddelen werden als echte kopies neergepoot.  De meer dan 8000 verschillende planten werden minutieus in hun land van oorsprong aangeplant.   Meer info vind je op www.lullingstonecastle.co.uk en contact via s.wookey@btinternet.com

 

Nog zo’n minder bekende schoonheid is ‘Hole Park’ in Rolvenden (Cranbrook).  De overgrootvader van de huidige eigenaars was melkboer.  Hij verwierf de gronden waarvan er nu 15 Ha aangelegd zijn als tuin en park.  Bij deze aanleg werd de vader van Edward Barham bijgestaan door de bekende tuinier van Great Dixter en schrijver van menig tuinboek: Christopher Lloyd.  In het vroege voorjaar gaat men er prat op een hectaren groot blauwe tapijt van hyacinten.  De ommuurde Wisteria-tuin met als onderbeplanting een speciale winterharde Agapanthussoort is enig in zijn voorkomen.  Talrijke Cornussen vindt men over het ganse domein.  De jonge eigenaars, die je persoonlijk ontvangen en rondleiden, zijn fier op hun domein.  Meer info vind je op www.holepark.com en contact via edwardbarham@holepark.com

08:40 Gepost door jos in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hole park, world garden |  Facebook |

24-07-09

Astilbes, mooi maar niet altijd even gemakkelijk

Het aantrekkelijke bij de Astilbes zijn hun felle kleuren.  Het maakt dat ze zeer gemakkelijk inpasbaar zijn in de border op voorwaarde dat je ze op een blijvend vochtige plaats zet.  Ze doen het trouwens heel goed in het beginnend moeras aan de vijver.  Andere voorwaarden die je kans op slagen onmiddellijk verhogen zijn een humusrijke, eventueel zure, tot matig vruchtbare grond.  Zware klei is uit den boze!  En dat maakt hen tot moeilijke plant in onze streken.  Toch kun je dit euvel gemakkelijk oplossen door flink wat rijnzand te mengen tussen de klei.  In de zon of in de schaduw is geen uitgemaakte zaak.  Met een plaatsje in de zon wordt je beloond met een veel rijkere bloei als je rekening gehouden heb met de vochtigheidgraad van de grond.

De eerste Astilbes kwamen in de onze streken in de 19e eeuw.  Deze uit Oost-Azië ingevoerde planten waren hoofdzakelijk lage soorten met witte bloemen.  Het was de Duitse kweker Georg Arends die via kruisingen al snel 70 nieuwe cultivars kweekte.  Het waren vooral hoge die veelal als snijbloem gebruikt werden.  Omstreeks 1930 slaagde men erin om naast de witte, roze en paarse ook dieprode rassen te kweken.

 

De hoge Astilbes laten zich heel goed combineren met Monarda en Helenium.  Andere mogelijke buren zijn Ligularia, Hostas en Hemerocallis.  Allemaal planten die graag wat vochtige grond hebben.  Lagere soorten kun je gebruiken als bodembedekker en gaan dan goed samen met Asarum (mansoor) en Tiarella (schuimkaars).  Is er wat meer zon maar voldoende vochtige grond kies dan Astrantia (Zeeuwds knoopje), Lobelia fulgens en Trollius als buren.  Je merkt aan buurkeuzen geen nood.  Belangrijk is dat je weet waar je ze gaat planten, want als je met de basisvoorwaarden geen rekening houdt zullen je prachtpluimen al snel verdwijnen. 

 

 

 

 

07:57 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (0) | Tags: astilbes |  Facebook |

26-06-09

Helmbloem van onkruid naar gewaardeerde tuinplant

De helmbloem of Corydalis heeft een hele weg afgelegd om als gewaardeerde tuinplant erkend te worden.  Hiervoor is vooral de Corydalis lutea of gele helmbloem verantwoordelijk.  Dit onkruidje groeit zonder problemen op lichtbeschaduwde oude muren.  In de tuin is het geen lang leven beschoren tenzij dat het zich kan uitzaaien.  De ontdekking in de jaren tachtig in China van de blauwbloeiende C. flexuosa baande de weg naar onze tuinen.  Weliswaar met mondjesmaat maar toch voldoende om onze aandacht te trekken.

 

 

Corydalis lutea 

Standplaats en grond

De meeste variëteiten van de Corydalisfamilie zijn gemakkelijke tuinplanten mits je een licht beschaduwde standplaats met vruchtbare en zeer goed drainerende grond voorziet.  De meest ideale standplaats is langs een koele noordwaarts gerichte muur.  Geen erg als de plantjes in de zomer erg droog komen te staan, als ze maar in de lente voldoende vochtige grond hebben.  Wees niet ongerust over de groeigewoonten van sommige variëteiten van deze plant die zeer vergelijkbaar zijn met deze van speenkruid.  Vroeg in het voorjaar verschijnt het varenachtige kruid waarna de bloei volgt, maar tegen de zomer is er bovengronds niets meer waar te nemen van de plant.  De plant breidt zich spontaan uit via zaad of ondergrondse knolletjes.

 

Enkele soorten

De Corydalis familie kan ingedeeld worden in twee groepen.  De vroege voorjaarsbloeiers met knolachtige wortels en de polvormende vaste planten die later bloeien. 

Bij de vroege bloeiers is C. solidata het meest bekend.  Er bestaan selectie met witte, roze, rode, blauwe en zelfs tweekleurige bloemen.

Corydalis cava (holworel) is in alles wat groter dan de solidata en bloeit iets later.  Deze soort staat graag in de schaduw van bomen en struiken.  Het wortelextract wordt gebruikt tegen stuiptrekkingen en bij de behandeling van de ziekte van Parkinson.

Corydalis cheilanthifolia is een zomerbloeier.  De trossen met kleine, heldergele bloempjes brengen heel wat zaad op.  De royale uitzaai degradeerde deze soort al snel tot ‘onkruid’.

 

Corydalis flexuosa werd in 1985 ontdekt in China in het Wenchuan Wolong Natuurreservaat in Sichuan.  De soort kreeg de naam ‘Blue Panda’ omwille van zijn mooie diepblauwe bloemkleur.  Samen met ‘Père David’, ‘China Blue’ en ‘Purple Leaf’, allen kort daarna ontdekt, zorgden ze voor de doorbraak in onze tuinen.

 

 

 

Corydalis flexuosa

 

 

08:29 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (1) | Tags: corydalis |  Facebook |

30-05-09

Open tuinen in Pajottenland

Rosi's Garden.
Vervenne Rosita, Pijnegemstraat 37, 1770 Liedekerke
Open tuin op 27 juni-28 juni van 10 tot 18 uur en op 12 juli uitsluitend in de namiddag van 14 tot 19 uur. 
E-mail: rosisgarden@msn.com - Website: http://www.rosisgarden.be

 

Tuin van Herman en Lieve Baeyens-Pots, Bosstraat 68B, 1742 St.-Katarina-Lombeek – tel: 02/582 33 04  0496/304112  godelievepots@hotmail.com

Een romantische cottage garden van 13 jaar, eigen creatie, grootte 20 are, waarvan een groot gedeelte is ingedeeld in tuinkamers.  Lieve is fervente bloemschikster.

Open tuin op 14 juni van 13 uur tot 19 uur en op 27 en 28 juni van 10 uur tot 18 uur.

Meer inlichtingen : website : http://lievesgarden.skynetblogs.be

Inkom:  2.00 Euro/persoon integraal t.v.v. Tehuis voor straatkinderen Esta es mi casa in Pereira  (Columbia) en Poverello (Tielt). Kinderen gratis.

Verkoop van zelfgekweekte vaste planten integraal t.v.v. Poverello. Gratis koffie, thee met koekjes en frisdrank aangeboden door de tuineigenaars.

 

 

‘Ter Heyveld’, tuin van Denise Jacobs, Errebekstraat 19, 1570 Vollezele – Tel.: 054.58.60.20 - denise.jacobs@pandora.be

Tuinkamers op kleur. De tuin kwam reeds meermaals aan bod in ‘Groene Vingers’, ‘Bloemen en Planten’, …  Vanuit de hoger gelegen tuin heeft men een prachtig zicht op het Pajottenland.  Denise schildert mooie aquareltekeningen.

Open tuin op 14 juni van 13 uur tot 19 uur en op 27 en 28 juni van 10 uur tot 18 uur. Inkom: € 3

 

‘De Zavelput’ tuin van Marcel en Els Franssen-Rammeloo, Steenstraat 33a, 1500 Halle – tel.: 02.356.01.76

elsrammeloo@hotmail.com

http://dezavelput.skynetblogs.be

Tuin van Els Rammeloo (secretaris VVPV).  Vaste plantenborders op kleur.  Rozenborder met veel Moschata’s.  Mooie hydrangeaverzameling.

Open tuin op 27 en 28 juni van 10 uur tot 18 uur. Inkom: € 2

 

08:25 Gepost door jos in Open tuinen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-04-09

Campanula’s voor de rotstuin.

Het geslacht Campanula is door de tuinliefhebber gekend.  Wat echter minder geweten is, is dat een aantal variëteiten het zeer goed doen in de rotstuin.  Ook voor bloembakken, bloemenperken, hanging baskets zijn ze een oplossing.  Je moet natuurlijk een aantal spelregels respecteren om kans op succes te hebben. 

        

  

                   Campanula carpatica                                                         

Bergplant                                                                              

Van oorsprong komen de Campanula’s vooral uit bergachtige streken: de Pyreneëen, de Kaukasus, de Jura, de Alpen, de Karpaten... Dat maakt van hen de ideale rotsplant, al doen niet alle soorten het even goed in een rotstuintje in onze streken.

 

Campanula Alpestris

Kleurrijke klokjes

Campanula of klokjesbloem behoort tot de familie van de Campanulaceae. Het zijn meerjarige planten die elk jaar opnieuw volop bloemen leveren. Zelfs tweemaal per jaar verschijnen de klokjes op voorwaarde dat je de uitgebloeide bloemen verwijdert.

 

Plaats in zon én schaduw

Campanula gedijt zowel in zon als in schaduw. De zon zorgt er wel voor dat de bloemen ietwat verbleken.

Plant Campanula in volle grond of in potten. Als je voor potten kiest, is een goede afwatering belangrijk. Daarom gebruik je best een pot met voldoende drainagegaten. Leg op de bodem eerst een laagje potscherven of hydrokorrels voor je de pot vult met het grondmengsel.

Wat het grondmengsel betreft kies je in het algemeen best een kalkrijke ondergrond. De meeste Campanulasoorten zijn kalkminnend, hoewel enkele expliciet kalkmijdend zijn. Denk daarbij aan Campanula cenisia, excisa en barbata.

 

Water en meststof

Campanula’s zijn sterke planten met een groot recuperatievermogen.  Ze houden niet van uitgedroogde grond.  Giet ze daarom regelmatig maar niet teveel per beurt.  Giet ze ’s morgens want ze houden helemaal niet van afkoelende vochtige grond ’s nachts.  Zoals voor de meeste planten is gieten aan de basis de voorkeur.  Bemesten is alleen nodig tijdens de bloei.

06:52 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (0) | Tags: campanula |  Facebook |

09-04-09

Zondag 3 mei: bloemenmarkt Don Bosco Halle

8ste bloemen - en plantenmarkt en tuingarnituur in BuSO Don Bosco Halle (Vlaams-Brabant) op zondag 3 mei 2009 tussen 9 en 17 uur op de grote speelplaatsen van de school aan de Lenniksesteenweg 2, 1500 Halle.

 

  • Er is een groot aanbod van éénjarigen en vaste planten, buxussen, cactussen, rotsplanten, bloemschikken, tuingarnituur en tuinideeën. 
  • De opbrengst gaat naar het sociaal fonds van de school ter ondersteuning van kinderen met een financieel moeilijke thuissituatie.
  • Met deelname van ‘VVPV Pajottenland’ en het tijdschrift ‘Hobbytuin’
  • De inkomprijs bedraagt 1, 50 euro (kinderen tot 16 jaar gratis) 
  • Er is een ruime gratis parking. 
  • De oud-leerlingenbond van het BuSO zorgt voor een drank- en eetstand.

·        Info: Jos Walravens – 02/356.13.38. (privé) of via e-mail walravens.jos@skynet.be

·        Uitgebreide info met foto’s van vorige markt op http://www.donboscobuso.be

 

 

08:49 Gepost door jos in Bloemenmarkten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-04-09

Help mijn bamboe gaat dood

Menig tuinliefhebber heeft, gelokt door de wiegende stokken of het zuiders opwekkend gevoel, bamboe in zijn tuin gehaald.  Maar menig tuinliefhebber heeft zich dat daarna beklaagd, want heel wat bamboesoorten zijn hevige woekeraars.  Dat planten gaan woekeren is niet altijd een probleem, maar bij vele bamboesoorten wel.  Hun uitbreidingsdrang is niet alleen groot, maar ook moeilijk af te stoppen.  Om alle sterke dikke rhizomen van heel wat soorten een halt toe te roepen komt er meestal een stevige schop, een scherpe bijl of zelfs een houweel aan te pas.  Al deze narigheid kan men zich besparen door vóór de aanplant een groeibegrenzing aan te brengen minstens tot op 60 cm diepte en volledig gesloten.  Of misschien nog eenvoudiger door te kiezen voor een niet-woekerende soort.  Fargesia murieliae komt dan zeker in aanmerking.  De variëteit ‘Jumbo’ wordt tot 3 meter hoog en heeft een smal lichtgroen blad.  De variëteit ‘Bimbo’ heeft nog een iets fijner blad en een opgaande groei beperkt tot 1,5 m.  Ze komen beide het best tot hun recht in de halfschaduw.  Op een rijke, vochthoudende grond doen ze het ook goed in de zon. 

 

 

 Fargesia murieliae

 

 F. murieliae soorten hebben nog dit voordeel dat ze tussen 1990 en 2000 gebloeid hebben.  Dit lijkt op het eerste zicht niets speciaals, maar als je weet dat dit pas om de 80 tot 120 jaar gebeurt en voor alle afstammelingen van dezelfde soort in een beperkte tijdspanne gelijktijdig over de ganse wereld, dan kijk je er anders tegen aan.  Meer nog als deze soort na de bloei dan ook doodgaat.  Voor de panda’s was het toen in China een echte ramp.  Sedert korte tijd is nu Fargesia nitida aan de bloei gegaan.  Dit komt omdat bijna alle variëteiten ontstaan zijn uit het zaad dat plantenjager Berezovski in 1886 meebracht vanuit China.

 

Vanwaar dit doodgaan bij de Fargesia familie?  De oorzaak zijn de korte ondergrondse uitlopers.  Door hun beperktheid kunnen ze maar weinig voedsel opslaan.  Bij de bloei en daaropvolgende zaadvorming heeft de plant heel wat voedsel nodig.  Zodanig dat er onvoldoende kracht overblijft om nieuwe scheuten te maken.  Het terugsnoeien van de plant zodra de bloei gaat starten kan hieraan niet verhelpen.  Dit werd vastgesteld bij de bloei van F. murieliae.  Het beste is het gerijpte zaad te gaan zaaien.  Het kiemen neemt van zes tot twaalf weken in beslag. 

   

 Fargesia sp. Jiuzhaigou 1

 

 Als je F. nitida het ook laat afweten kun je hem best vervangen door F. sp. Jiuzhaigou 1.  Deze bamboe zal de eerste 80 tot 100 jaar niet aan het bloeien gaan.  Dat is al een hele geruststelling.  Verder heeft deze variëteit het voordeel dat de schutbladen op de halmen niet blijven zitten.  Ze vallen binnen het jaar af waardoor de kleurige stengels vrij komen.  Bij F. nitida blijven deze schutbladen soms jaren op de plant hetgeen hem een slordig rietachtig uitzicht bezorgd.  F. sp. Jiu wordt ook de rode bamboe genoemd.  De roodverkleuring is het sterkst in de voorjaarszon.  Tijdens de zomer verandert de kleur naar oranjegeel.  In de herfst ontstaan nieuwe, diepgroene halmen.  Met zijn 2 tot 3 meter hoogte is hij ook heel geschikt voor haagvorming.  F. sp. Jiu ‘Genf’ is een selectie die zelfs de 4m bereikt en in het voorjaar diep rood kleurt.  F. sp. Jiu ‘Willumeit 9’ heeft dikkere stengels met doorhangende halmen die van rood naar donkerpurper verkleuren.

 

 

 

 

08:57 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bamboe |  Facebook |

01-03-09

Erythronium, bolgewas voor de schaduw

Erythronium of hondstand is een slecht gekend knolgewas.  Het is ook niet bepaald van de gemakkelijkste.  Maar als het aanslaat charmeert het niet alleen door de bloem maar ook door het blad.  In de natuur telt Erythronium een 20-tal soorten, maar er komt er maar één voor in Europa nl.: E. dens-canis.  Voor de andere zit er een reisje op naar de Verenigde Staten.  Het is er geen zeldzaamheid om ze in grote getale aan te treffen zoals dit bij ons gebeurt met de hyacinten in het Hallerbos

 

Erythronium grandiflora

 

Erythronium is vooral een oplossing als je blijft zitten met een sterk beschaduwd stukje tuin.  De grond mag niet te kleiig zijn.  Zanderige tot zavelige grond met een hoog humusgehalte voldoet het best.  Ze staan ook niet graag op een winderige plaats.  Niet te nat maar ook niet te droog.  Je merkt dat er wel wat voorwaarden zijn.  Maar eens deze vervuld, krijg je het duizendvoudige terug.  De knolletjes zullen zich dan naar hartelust vermeerderen tot ze in de bloeitijd een prachtig geel of wit tapijt vormen.  De Europese E. dens-canis is de oudste maar tegelijk de moeilijkste en dus zeker niet de meest geschikte voor beginnende tuiniers.  Voor hen raad ik E. Californicum ‘White Beauty’ aan.  Dikwijls wordt deze in centra verkocht onder de foute naam E. revolutum ‘White Beauty’.  De Nederlandse kweek uit Amerikaanse ouders E. Pagoda is gemakkelijk te vinden en tevens heel sterk. 

 

 

Enkele tips:

  • De knollen hebben geen bolhuid en zijn hierdoor kwetsbaar aan uitdroging.  Plant ze dus onmiddellijk na aanschaf.  Koop ze niet als ze reeds lange tijd in je tuincentra liggen.  De kans dat ze grotendeels uitgedroogd zijn is heel reëel.
  • Plantdiepte: 10 – 15 cm
  • Afdekken tegen vorst is niet noodzakelijk, maar laat ze jaren staan op dezelfde plaats.
  • Als je een groep toch wil splitsen doe dit dan bij voorkeur in juni-juli.

08:37 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (4) | Tags: erythronium |  Facebook |

15-01-09

Voorjaars- en zomerprogramma VVPV-Pajottenland

De bijeenkomsten vinden plaats in CC Coloma, Jozef Depauwstraat, 1600 Sint-Pieters-Leeuw om 20 u

Leden gratis, niet-leden € 2

6 februari ‘09        

Sneeuwklokjes, trendplant of passie?

Een lezing door galantofiel Valentin Wijnen over de beste en de nieuwste Galanthussen voor de tuin, hun verzorging, vermeerdering, ziekten enz. Valentin heeft zelf meer dan 550 verschillende sneeuwklokjescultivars in de tuin (!) en wil zijn ervaringen met ons delen. Een vijftiental  sneeuwklokjescultivars wordt die avond te koop aangeboden.

                           

20 maart ‘09

Een mooie border in elk seizoen door Francis Peeter (Jardins & Loisirs van RTBF)

In augustus  bezochten we zijn tuin Amoena Wie erbij was herinnert zich

ongetwijfeld de mooie plantencombinaties en de zorg om de planten er het hele

seizoen op hun best te laten uitzien. Nu krijgen we een beeld van de tuin in alle

seizoenen, steeds met vermelding van de juiste plantennaam en Peeters wijdt

ons in in zijn “trucs” en andere bordergeheimen.

24 april:

Alles over hemerocalissen en irissen door Guy Windels

16 mei:

Bezoek Artemis’ Garden te Bonheiden.  Een Engelse landschapstuin van 3

ha, met vele bijzondere heesters en bomen, en 4000 rozen

(inkom €5: drankje, gebak/ijs).  Uitstap met carpooling.

 

20 juni 2009

Tuinreis: 'Tuinen in Picardië'

Info volgt

12-01-09

Kalmia, een neefje van de rododendron

Je moet geen echte tuinfanaat zijn om te weten hoe een rododendron eruit ziet.  Hetzelfde kan niet gezegd worden van de ‘Kalmia’.  Nochtans is het een schitterende plant die in niets moet onderdoen voor de zo bekende neef.  Deze groenblijvende, winterharde heester komen we nog te zelden tegen in onze tuinen.  De naam kreeg de plant mee van zijn ontdekker, de Zweedse botanicus Peter Kalm.  De Nederlandse naam is ‘Lepelboom’.  Deze naam ontstond omdat het hout zeer fijn is en vooral gebruikt wordt voor lepels, kandelaars en kleine voorwerpen waar draaiwerk bij te pas komt.  Andere benamingen zijn schaaps- en berglaurier.  Deze namen zijn vooral ingegeven door de sterke gelijkenis met het blad van de laurier.  Laat je echter door deze namen niet misleiden.  De kalmia en de laurier hebben met mekaar niets te maken.  Erger het blad van de Kalmia is giftig en dus zeker niet bruikbaar in de keuken.

 

  

Kalmia angustifolia

 

  

  Kalmia latifolia ‘Little Linda'

Plantkenmerken
De bladeren van de Kalmia  zijn lancetvormig, donkergroen en doen aan die van de oleander denken.  De bloemen, in trossen, zijn meestal roze, maar ook rood, wit en paarsbruin.  De struik kan 1- 2 m hoog worden. Uit de bloemen ontwikkelen zich veelzadige, ronde vruchten. De bloeitijd is mei-juni.

Soorten
Kalmia behoort de
familie der Ericaceae, de heideachtigen.  De meest voorkomende soorten zijn Kalmia latifolia met een breed en de Kalmia angustifolia met een smal blad. 

Standplaats
Net als de rododendron staat de Kalmia het liefst in halfschaduw op vochtige, zure bodem. Zij doet het zeer goed onder bomen, b.v. dennen, die wat licht doorlaten.

Verzorging
Zorg ervoor dat de wortels van de plant niet kunnen uitdrogen of bevriezen.  Ik leg er steeds een mulchlaagje op.  Voor een overdadige bloei moet u altijd de uitgebloeide bloemen verwijderen. Het is belangrijk dat de struik in de herfst goed nat is omdat zij tijdens de winter geen vocht opneemt.

Snoeien
Je voorkomt kale takken door ieder jaar, in het midden van de zomer na de bloei, 1/3 van de takken tot bijna aan de voet weg te snoeien.

Ziekte
Geel wordend blad kan op een te zonnige plek of te veel kalk en te weinig ijzer in de grond duiden. Insecten vallen de Kalmia bijna nooit lastig.

Planten
De beste planttijd is het najaar of het begin van de lente.

14:23 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kalmia |  Facebook |

30-11-08

Bomen zorgen voor niveau en kleur in de tuin

Bladverliezende bomen en struiken plant men vanaf half november op voorwaarde dat het niet vriest.  Het kiezen ervan gebeurt het best als je het bladerdek nog kunt bewonderen in alle facetten van zijn herfstverkleuring.  Deze verkleuringen hangen heel nauw samen met de productie van chlorofyl.  Het chlorofyl is voor de plant een kostbare stof die o.a. zorgt voor de groene kleur van de bladeren.  In deze productie moet de plant veel energie stoppen. Als in de herfst het blad dreigt te vallen zal de plant die stof terugtrekken uit de bladeren. Daardoor verdwijnt de groene kleur en wat er verder aan kleurstoffen in zat wordt nu pas zichtbaar. Een van deze kleurstoffen is gele of rode beta-caroteen. Een ander veel voorkomende kleurstof die de bladeren  rood doet kleuren is anthocyanidine.

 

Ook in een kleine tuin zorgt een kleine boom voor afwisseling en niveauverheffing.  Als men oog heeft voor blad, schors, verkleuring groeit het boompje snel uit tot de blikvanger in de border.  Binnen het uitgebreide gamma halen we enkele aanraders  aan.

                                        Cercis canadensis                                              

Cercis canadensis (Amerikaanse judasboom) kan als kleine boom of zelfs als meerstammige kleine boom.  In het voorjaar tooit hij zich met trossen hangende, vlinderbloemige, lichtroze bloemen.  In de late herfst gevolgd door lange, bruine peulen.  Het blad is groen en mooi rond.  De variëteit ‘Forest Pansy’ heeft een purperrood blad.

Cornus controversa

 

Cornus controversa kan als matige groeiende struik of kleine boom.  In de zomer tooit hij zich met kleine, stervormige witte bloempjes gevolgd door zwarte vruchtjes.  In het najaar kleuren de bladeren rood-paars.

Acer Platanoides ‘Pyramidale Nanum’ is een aantrekkelijke kleine boom.  Het blad is kleiner dan bij de doorsnee esdoorn.  Het frisgroene blad kleurt mooi geel in de herfst.  De boom is zeer dicht vertakt en vormt als het ware een smalle pyramide.

Er zijn ook een aantal siertreurbomen die als blikvanger in de kleine tuin goed passen.  Bv.: het treurwilgje Salix caprea ‘Kilmarnock’.  Een boompje van zo’n 2 m hoog met lange, gebogen neerhangende takken die in de lente bezaaid zijn met zachte, zilvergrijze katjes die tijdens het uitbloeien geel worden. Van de treur-sierkersen, die iets later bloeien, is vooral Prunus serrulata ‘Kiku-shidare’ een aanrader, 2,5 m hoog en vroeg in het jaar overladen met helderroze, gevulde bloemen. Heel mooi bij een vijvertje. Verder vernoem ik nog de wilgbladige treurpeer (Pyrus salicifolia ‘Pendula’), de prieelberk (Betula pendula ‘Youngii’), de paarse treurbeuk (Fagus sylvatica ‘Purple Fountain’). Bij Cercidiphyllum japonicum ‘Pendulum’ verkleurt het blauwgroene blad in de herfst naar stralend oranje.  Het treur-honingboompje (Sophora japonica ‘Pendula’) wordt ca. 3 m hoog en heeft heel donkergroen blad. In de herfst kunnen trossen crèmewitte bloemen verschijnen.  Heel bijzonder is de erwtenstruik (Caragana arborescens ‘Walker’).  Eigenlijk is het een plat kruipende heester, maar als treurboom wordt hij op een 2 m hoge onderstam geënt.

31-10-08

Grassen zijn meer dan gazon

Gras is voor velen het groene bindmiddel tussen de borders.  Het regelmatig afrijden is voor sommigen een noodzakelijke klus voor anderen een tof tijdverdrijf.  De laatste jaren hebben heel wat tuiniers naast het gazon ook de vele siergrassen ontdekt.  Het pampasgras (Cortaderia Selloana), met de mooie witte bloempluimen, stond al veel eerder in menige tuin.  De andere soorten vinden pas nu stilaan hun plaats in een volwaardige border.  Ze tonen hun schoonheid op een ogenblik dat de kleuren in de border stilaan verdwijnen.  Vele behoeden de tuin in de barre winterperiode van een desolaat uitzicht.

 Pampasgras (Cortaderia Selloana)

 

We bekijken enkele andere toppers:

 

  • Prachtriet (Miscanthus) kun je zowel in volle zon als halfschaduw plaatsen.  Binnen de familie Miscanthus zijn de soorten sinensis het best gekend.  Een blikvanger is alvast de variëteit Kaskade.  Deze 2 m hoge variëteit valt op door zijn lichtrode bloempluimen.

 

Miscanthus sinensis ‘Kaskade’

 

·        Diamantgras (Stipa brachytricha) wordt 1,20 m en heeft een prachtige herfstkleur.  Dauw en regendruppels kleven gemakkelijk aan de aren.  Ze glinsteren zo prachtig in de najaarszon.

 Stipa brachytricha

  • Lampenpoetsergras (Pennisetum alopecuroides).  Dit bronsgroen siergrasje (40 – 100 cm) is vooral mooi in grote groepen.  In de nazomer verschijnen de lichtbruine bloempluimpjes.

 

Pennisetum alopecuriodes

 

  • Japans bloedgras (Imperata cylindrica 'Red Baron') kleurt naarmate het seizoen vordert intens roder.  Dit siergras doet het zeer goed in pot.  Winterbescherming, zeker het eerste jaar, is aan te raden.

 

Japans bloedgras

  • Cypergras (Cyperus) wordt ongeveer 50 cm en houdt van een zonnige standplaats.  Valt op door de mooie herfstkleur en de stekelige bolle bloemaren.  Heel geschikt voor de pottenhoek.  Het is niet wintervast.

 

Cypergras

 

 

 

 

 

10:13 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grassen |  Facebook |

12-10-08

Marathon en Stekeltje

Regelmatig komen mijn poes 'Marathon' en 'Stekeltje' de egel mekaar tegen in de tuin.  Ze schieten goed met elkaar op.  Maar goed ook want 'Stekeltje' is niet echt speelgoed voor de poes en daarenboven moet hij zorgen dat de hosta's behoedt worden van slakkenvraat. 

IMG_0121

IMG_0123

IMG_0125


 

09:27 Gepost door jos in Tuinweetjes | Permalink | Commentaren (0) | Tags: egel |  Facebook |

25-09-08

Planten ruilen

Indien je interesse hebt in het ruilen van planten.  Ik heb er een aantal in aanbieding.  De planten staan reeds meerdere maanden in pot.

Contact via mail: walravens.jos@skynet.be

Een greep uit de aanbieding:

  • Clerodendrum bungei (Pindakaasstruik)(een 30-tal)
  • Leycesteria formosa (een 10-tal)

  •  Strobilanthes atropurpureus (een 30-tal)

 

09:20 Gepost door jos in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ruilen |  Facebook |

21-09-08

Helenium

Helenium: kleurt je tuin in de nazomer

 

Helenium of zonnekruid is een vaste plant die rijkelijk bloeit van juli tot in de late herfst.  Zijn beperkt kleurenpallet geel, bruin, rood en oranje sluit perfect aan bij het nakende herfstgebeuren.  Het bolle bloemhart is een uitverkoren landingsplaats voor bijen, vlinders en andere gevleugelde insecten.  Niettegenstaande er een flink aantal cultivars zijn, vindt men in de tuincentra er slechts een beperkt aantal terug.

 

Helenium autumnale ‘Flammenspiel’

-         Oranje bloemen 

-         Hoogte van 100 cm

Helenium ‘Kanaria’

-         Gele bloem

-         Hoogte van 70 tot 80 cm

Helenium bigelovii ‘The Bishop’

-         Gele bloemen

-         Hoogte van 60 tot 70cm

Helenium ‘Moerheim Beauty’

-         Roodbruine bloemen

-         Hoogte van 100 tot 120cm

De botanische oorsprong van de Heleniums ligt in Noord-Amerika.  Ze werden er ontdekt in vochtige biotopen zoals nat grasland, rivieroevers tot zelfs in moerassen.  Naast H. flexuosum hebben vooral H. autumnale en bigelovii het genetische materiaal geleverd voor het tegenwoordige cultivarbestand.

Zonnekruid is een gemakkelijke plant.  De naam verraadt een standplaats in volle zon. Buiten voldoende vochthoudende en voedzame grond stelt deze zonneklopper geen speciale eisen.  Helenium verdraagt heel goed korte perioden van droogte en houdt helemaal niet van natte winters.  De planten hebben nauwelijks last van schimmel- en virusaantastingen.  De vraatschade door slakken en insecten is miniem.

Zodra het zonnekruid begint te bloeien knip ik ongeveer de helft van de bloemstengels weg.  Dat maakt de plant luchtig en zorgt ervoor dat hij minder snel omvalt.  De afgeknipte bloemen doen het uitstekend in een vaas.  Zelfs de gesloten knoppen komen open en blijven heel lang mooi.

Er zijn cultivars die tot 2 meter hoog worden.  Deze zijn ideaal om achteraan in de border te plaatsen. Deze vaste plant wordt vermeerderd door middel van scheuren.  Doe dit minstens om de drie tot vier jaar want Heleniums verouderen relatief snel.  Het beste tijdstip hiervoor is rond half maart, als de nieuwe groei zichtbaar wordt.

09:27 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (0) | Tags: helenium |  Facebook |

12-09-08

Lobelia's

Lobeliafamilie is veel meer dan de populaire blauwbloeiende balkonplantjes

 

Lobelia’s doen ons onmiddellijk denken aan de meestal blauwe bloemenzee die een hele zomer lang de bloembakken en hanging baskets opvullen.  Maar naast deze éénjarigen zijn er nog tal van andere lobelia’s die met hun opvallende kleuren de border een speciaal accent geven.  In oorsprong zijn lobelia’s moerasplanten hetgeen hun vraag naar een vochtige grond verklaart.  Nadeel is dat ze geen lang leven beschoren zijn.  Voordeel is dan weer dat ze zich gemakkelijk laten zaaien en opkweken. 

 

Enkele blikvangers:

 

Lobelia siphilitica (Virginische lobelia) met zijn violetblauwe bloemen haalt gemakkelijk 80 cm en is redelijk winterhard.  Mocht de plant de winter niet overleven dan heeft deze zichzelf wel uitgezaaid en heb je volgend jaar deze plant toch nog in je tuin.  Het niet overleven van de plant heeft vooral te maken met de grond.  Deze moet vruchtbaar en vochtig zijn maar tegelijk goed waterdoorlatend.  Ook in pot is deze lobelia een blikvanger.  Lobelia siphilitica alba is de witte variëteit.

Lobelia x gerardii ‘Vedrariensis’ is een cultivar die wat groter wordt dan L. siphilitica, namelijk een kleine meter. De bladeren van deze natuurlijke hybride zijn overgoten met purper en de violette bloemen verschijnen laat in de zomer. De top van de bloei situeert zich vaak in oktober. Dit maakt dat deze plant zeer laat in het seizoen zorgt voor een kleurrijke noot.

Lobelia fulgens ‘Queen Victoria’ is de bekendste cultivar.  Het donkerrode blad gaat zeer goed samen met de zuiverrode bloemen.  De wintervastheid is problematisch.  Het is dus best deze lobelia op het einde van het seizoen op te potten en beschut te overwinteren. 

 Blood Red Dragons Tongues

Lobelia tupa is een bijzondere soort afkomstig uit Chili en ziet er heel anders uit dan de andere.  Het blad is zacht behaard en de zachtrode bloemen zijn dik en vlezig.  Deze lobelia voelt zich het best in volle zon en kan er tot 175 cm hoog worden.  De winterhardheid is beperkt tot –10°C zodat een beschutte standplaats die voldoende vochtig is aan te raden valt.

12:06 Gepost door jos in Tuinartikels Pajottenland | Permalink | Commentaren (2) | Tags: lobelia |  Facebook |