Zelden zul je Correa backhoseana aantreffen in onze tuinen.  Dit komt vooral omdat deze winterharde struik uit Australië zelden aangeboden wordt in tuincentra.  Wie de eigenschappen van deze struik nader leert kennen zal snel overtuigd zijn.

Herkomst

De soort Correa werd voor het eerst beschreven in 1834 door de botanicus William Jackson Hooker.  James Backhouse verzamelde reeds in 1833 de struik op Cape Grim (Tasmanië).  Later werd deze ook teruggevonden in West- en Zuid-Australië en Victoria.

De struik

Correa backhouseana is wintervast en kan heel goed tegen droogte.  Als kustplant ligt dat wat voor de hand.  De struik kan zowel in volle zon als in half schaduw.  In ideale omstandigheden kan de struik uitgroeien tot 2 m hoogte en 1 m breedte.  De ovale blaadjes zijn een 3-tal cm lang en een 2-tal cm breed.  De bovenzijde van het blad is glanzend donkergroen terwijl de onderzijde lichtgrijs is.  De klokvormige bloemen hangen als lampjes aan de takken.  Ze gaan van groen-geel naar lichtgeel.  Bij het ontluiken is de basis lichtroze.  Door het hangende van de klokjes is de binnenzijde niet zichtbaar.  Spijtig want binnenin zijn de stamper en meeldraden net klepels van een klok. 

De cultivar Correa backhouseana var. coriacea 'Eucla Gold' is kleiner, smaller, en heeft feller gekleurde bloemen dan normaal.  Deze variëteit werd ontdekt in Eucla (West-Australië) en pas in cultuur gebracht in Victoria in 1988.

Gebruik

Men kan deze struik zowel in de plantenborder als in container houden.  Zowel het blad als de bloem zijn geschikt materiaal bij het bloemschikken.  In Australië wordt deze struik veelvuldig gebruikt om een kleine haag mee te vormen.  Meteen is deze struik zeer geliefd bij de kleinere vogelpopulatie.

Zelden zul je Correa backhoseana aantreffen in onze tuinen.  Dit komt vooral omdat deze winterharde struik uit Australië zelden aangeboden wordt in tuincentra.  Wie de eigenschappen van deze struik nader leert kennen zal snel overtuigd zijn.

Herkomst

De soort Correa werd voor het eerst beschreven in 1834 door de botanicus William Jackson Hooker.  James Backhouse verzamelde reeds in 1833 de struik op Cape Grim (Tasmanië).  Later werd deze ook teruggevonden in West- en Zuid-Australië en Victoria.

De struik

Correa backhouseana is wintervast en kan heel goed tegen droogte.  Als kustplant ligt dat wat voor de hand.  De struik kan zowel in volle zon als in half schaduw.  In ideale omstandigheden kan de struik uitgroeien tot 2 m hoogte en 1 m breedte.  De ovale blaadjes zijn een 3-tal cm lang en een 2-tal cm breed.  De bovenzijde van het blad is glanzend donkergroen terwijl de onderzijde lichtgrijs is.  De klokvormige bloemen hangen als lampjes aan de takken.  Ze gaan van groen-geel naar lichtgeel.  Bij het ontluiken is de basis lichtroze.  Door het hangende van de klokjes is de binnenzijde niet zichtbaar.  Spijtig want binnenin zijn de stamper en meeldraden net klepels van een klok. 

De cultivar Correa backhouseana var. coriacea 'Eucla Gold' is kleiner, smaller, en heeft feller gekleurde bloemen dan normaal.  Deze variëteit werd ontdekt in Eucla (West-Australië) en pas in cultuur gebracht in Victoria in 1988.

Gebruik

Men kan deze struik zowel in de plantenborder als in container houden.  Zowel het blad als de bloem zijn geschikt materiaal bij het bloemschikken.  In Australië wordt deze struik veelvuldig gebruikt om een kleine haag mee te vormen.  Meteen is deze struik zeer geliefd bij de kleinere vogelpopulatie.

Programma VVPV regio Pajottenland

Alle voordrachten hebben plaats in het G.C.C. Coloma, Jozef De Pauwstraat 25 te Sint-Pieters-Leeuw en beginnen om 20.00u

Vrijdag 17 september voordracht door de Nederlandse  groenschrijver, - ontwerper en -fotograaf Emiel van den Berg over Bamboes. In de moderne tuinarchitectuur worden ze graag gebruikt,  mede omdat ze in korte tijd hoogte geven aan een tuin. Ze zijn rijzig maar toch elegant, trotseren de wind en winterse kou. Sommige zijn beruchte woekeraars, andere groeien juist traag en woekeren niet. We krijgen aan de hand van dia’s een impressie van het hele bamboe-geslacht.

Vrijdag 22 oktober verdiepen we ons in nieuwe en bijzondere vaste planten met Rik Storme van Groenstraat 13 in Nazareth,  een kwekerij voor liefhebbers met als specialiteiten Tricyrtis, Sanguisorba, Kniphofia, schaduwplanten en siergrassen. De voordracht is opgebouwd rond een twaalftal thema’s, met behalve bovengenoemde ook o.a. tuinorchideeën en prairieplanten. De rest laten we u zelf ontdekken! Rik biedt ook planten te koop aan.

Vrijdag 19 november zal tuinarchitect Eric De Waele komen spreken over Basisregels voor het aanleggen van een particuliere tuin. Ieder die wel eens vol goede moed aan de (her)aanleg van een stuk tuin begonnen is, zal  ondanks een weloverdacht plan, achteraf gezien hebben dat hij/zij het beter anders had gedaan ...  Eric De Waele helpt ons die fouten te vermijden en geeft 100 tips om tot een passend geheel te komen.  Wie pas gebouwd heeft en aan de aanleg van zijn tuin start kan hier de nodige informatie inwinnen.  Ook niet-leden zijn van harte welkom! 

In de meeste tuincentra vindt men produkten om prachtige blauwe bloemen te verkrijgen op hydrangea's.  Toch is er een heel goedkope manier die onze groot- en overgrootouders gebruikten nl. aluminiumfolie.  Inderdaad als men rond de struik proppen 'zilverpapier' in de grond stopt, krijgt men hetzelfde effect als met de produkten.  Het enige nadeel is dat men een niet afbreekbaar materiaal in de grond brengt.  Maar ja aan alle voordelen zijn nadelen!

Het is niet eenvoudig om planten te vinden die kleur brengen in de schaduwhoek.  In het voorjaar lukt dit vrij goed omdat het bladerdek zich nog niet heeft toegedekt.  Vanaf juni is dit veel moeilijker.  Ligularia is een prachtige uitzondering op dit scenario.  De warmgele bloemkleur is als een zonnetje in de toch wel meer donkere hoek.

Ligularia dentata is de meest voorkomende van deze familie.  Oorspronkelijk was deze te vinden in kreupelhout en open plekken in de bossen in het Verre Oosten.  Het is een forse plant die een humusrijke, leemachtige bodem vereist, die voldoende vochtig moet blijven.  Directe zonnestralen zijn nefast voor zijn behoud.  Indien de plant onvoldoende vocht kan opnemen laat hij de grote donkere bladeren vrij snel slap hangen.  Indien je grond onvoldoende vocht kan houden kun je aan dit probleem verhelpen door waterkristallen toe te voegen.

De meeste Ligularia’s zijn zomerbloeiers.  De bloemen verschijnen vanaf eind juni tot diep in augustus.  De bloemkleur is altijd geel.  We kennen twee bloeiwijzen nl.  in vlakke tuilen (lijkend op margrieten) en in slanke bloemaren (met een massa kleine bloemen).  Slakken zijn de voornaamste belagers.  Ze zullen de plant niet verwoesten maar zijn mooiheid aantasten.  Wind heeft geen invloed op Ligularia’s.  Zelfs de hoogste soorten hoeven geen enkele steun.  Ligularia stenocephala ‘The Rocket’ kan tot 2 m hoogte gaan.  Ligularia hodgsonii wordt daarentegen amper 80 cm.  De bladkleur bovenaan gaat van licht- naar donkergroen.  Onderaan varieert het van groen naar roodbruin.  Deze bladeren staan op groene of donkerbruine stengels afhankelijk van de soort.

Je merkt dat er heel wat variatie zit in de Ligularia familie.  Reden temeer om deze topper voor de schaduwhoek eens uit te proberen.

Zwarte bloemen zijn echt zeldzaam.  Meestal is het zo dat we het zwart met een korreltje zout moeten nemen.  Het zijn eerder heel donkerpaarse met een zwarte ondergrond.  Papaver ‘Black Paeony’ behoort tot deze categorie.  Buiten de kleur heeft deze éénjarige papaver ook zijn gemakkelijke combineerbaarheid mee zoals bv. met gipskruid of met witte dille.

Meer dan éénjarig …

Zoals de meeste éénjarige papavers is de kans groot dat hij zich na de bloei royaal uitzaait.  Het zaad bevat oliehoudende stoffen hetgeen het overwinteren sterk ten goede komt.  Woekeren doen ze ook niet want indien ze in te grote getale te voorschijn komen zijn ze gemakkelijk te wieden.  Ze nestelen zich op hun voorkeurplaatsen en deze zijn meestal ook de meest aangewezene.  Het verplanten is eerder moeilijk omwille van de penwortel.  Als je dus tot zaaien overgaat is het best ze op hun plaats te zaaien en daarna uit te dunnen.  Zaai ze in de serre in turfpotjes of WC-rolletjes.  Deze kun je zonder verplanten op de juiste plaats inplanten in de tuin.

Kwalijke reputatie …

De naam papaver ontleent de plant aan zijn witte melksap die de grondstof is voor opium en morfine.  Voor de geneeskunde een zegen, als drug voor velen al snel een kruis.  De zaadjes zijn bekend als maanzaad en worden gebruikt als garnering voor brood.  Ze bevatten ook olie die gebruikt wordt in olieverven.

Meestal gevulde bloem

Black Paeony heeft meestal een gevulde bloem en is dieppurper met een zwarte zweem.  Je kunt wel eens een enkele tussen je zaailingen hebben.  De zaailingen hiervan kunnen opnieuw allemaal dubbele bloemen geven.  Verrassing is dus troef.  Nadeel van papavers is hun meestal korte bloei maar deze wordt zeker gecompenseerd door de fraaie zaaddozen die evenzeer decoratief zijn.

Fritillaria imperialis (Keizerskroon) is een bolgewas uit de leliefamilie. 

De meestal oranje-rode of gele bloemen, als een kroon op het einde van de bloemstengel, zetten menig plantenliefhebber aan om dit bolgewas in de tuin te halen.  Zelf heb ik meermaals ervaren dat het geen evidentie is op zware kleigrond om er langer dan één jaar van te genieten.  De bollen houden niet van overtollig nat en rotten dusdanig makkelijk weg.  Zand mengen in de plantput, de bol schuin plaatsen om te beletten dat er water blijft staan in de opening aan de bovenzijde, gaf een gedeeltelijke oplossing.  Maar na een drietal jaren was het opnieuw herbeginnen.  Nu pakt ik het anders aan.  Onder de bol leg ik een laagje van een 8 tot 10 cm grint.  Ook boven de bol komt er een laagje van een 5 cm.  De bollen plant ik ruim 20 cm diep.  Ze staan er nu hun derde jaar en dit jaar stelde ik voor de eerste keer vast dat er jonge bolgewasjes ontwikkelden.

Het grint heeft een dubbele functie namelijk goede drainage en daarnaast worden gulzige grondbewoners beter weggehouden.

Voor vele tuinliefhebbers komt Sanguisorba over als onbekende plant.  Dit heeft veel te maken met het minimaal gebruik in onze moderne borders.  Het mindere gebruik is allicht een gevolg van het eerdere slordige (wilde) voorkomen van deze plant.  Bij oordeelkundige keuze van zijn buren in de border is Sanguisorba door zijn speciale bloeiwijze en mooie blad een echte blikvanger.

De Nederlandse naam ‘Kleine en grote pimpernel’ is beter gekend dan de Latijnse.

Sanguisorba stelt weinig eisen aan de grond.  We kunnen stellen dat op iedere normale vochthoudende grond deze vaste plant geen problemen heeft.  Zowel in de zon als in halfschaduw komt de plant tot zijn recht. 

Door de ruime keuze in hoogten (van 50 cm tot 2 m) kan men Sanguisorba ofwel vooraan, halfweg of achteraan in de border plaatsen.  De bloeitijd situeert zich in juni, juli.  De witte of roodpaarse bloemen verheffen zich statig boven de bladeren.  Alle soorten hebben fraai geveerd blad met gekartelde deelblaadjes.

De zware bloemaren zorgen ervoor dat na een fikse regenbui de bloemen gaan neerliggen.  Dit kun je echter voorkomen door ze aan te planten naast bloemen die daar geen problemen mee hebben.  Je kunt het evenzeer voorkomen door rijshout aan te brengen.  Dit zal door de bladmassa gemakkelijk verstopt worden. 

Een interessante variëteit is ‘Sturdy Guard’.  De bladhoogte is 50 cm en de bloem gaat tot 170 cm.  De bloemkleur is purperrood.  Er bestaat ook een witte die heel bloeirijk is.   

Vanaf half september zullen vele plantenliefhebbers opnieuw aan de slag gaan in hun tuin.  Planten en verplanten zijn aan de orde.  Maar houden we steeds voldoende rekening met de standplaats voor deze planten.  De pH van de grond speelt namelijk de hoofdrol in de gezondheid van je planten.  Onderzoek dus eerst de grond en breng hem op de gewenste pH.

Daarom even herinneren:

·        Zuurminnend : pH tussen 4,5 en 5,5

·        Normaal kalkbehoeftig : pH tussen 5,5 en 6,5

·        Kalkminnend : pH tussen 6,5 en 7,5

In onderstaande opsomming vind je de meest gebruikelijke vaste planten die kalkminnend zijn.

Veel succes met aan- en verplanten.

De regio ‘Kent’ in Engeland is één grote tuin.  Sissinghurst, Great Dixter, Penshurst Place, Hever en Wisley Gardens en zovele andere … zijn namen als klokken en duiken regelmatig op in tuinprogramma’s en tuintijdschriften.  En toch zijn er nog minder bekende, maar minstens even prachtige hoekjes, verscholen in het diepgroene Kent. 

 

 De ‘World Garden’ bij Lullingstone Castle is er zo eentje.  Het idee ‘World Garden’ ontsproot bij Tom Hart Dyke tijdens zijn gevangenschap in de Columbiaanse jungle.  Tom en zijn vriend Paul Winder werden als plantenjagers in het regenwoud Darien Gap (aan de Panamees-Columbiaanse grens) opgepakt op 16 maart 2000 door de Columbiaanse guerrillabeweging FARC.  Ze hielden hen negen maanden vast en werden tientallen keren bedreigd met de dood tot ze op een zekere dag zonder slag of stoot werden vrijgelaten.  In hun bestseller ‘The Cloud Garden’ beschrijven de avonturiers hun wel en wee en Tom zijn droom om een wereldtuin te creëren.  Binnen een 2 Ha ommuurde tuin van zijn ouders op het landgoed Lullingstone val je van de ene verbazing in de andere.  De werelddelen werden als echte kopies neergepoot.  De meer dan 8000 verschillende planten werden minutieus in hun land van oorsprong aangeplant.   Meer info vind je op www.lullingstonecastle.co.uk en contact via s.wookey@btinternet.com

 

Nog zo’n minder bekende schoonheid is ‘Hole Park’ in Rolvenden (Cranbrook).  De overgrootvader van de huidige eigenaars was melkboer.  Hij verwierf de gronden waarvan er nu 15 Ha aangelegd zijn als tuin en park.  Bij deze aanleg werd de vader van Edward Barham bijgestaan door de bekende tuinier van Great Dixter en schrijver van menig tuinboek: Christopher Lloyd.  In het vroege voorjaar gaat men er prat op een hectaren groot blauwe tapijt van hyacinten.  De ommuurde Wisteria-tuin met als onderbeplanting een speciale winterharde Agapanthussoort is enig in zijn voorkomen.  Talrijke Cornussen vindt men over het ganse domein.  De jonge eigenaars, die je persoonlijk ontvangen en rondleiden, zijn fier op hun domein.  Meer info vind je op www.holepark.com en contact via edwardbarham@holepark.com

Het aantrekkelijke bij de Astilbes zijn hun felle kleuren.  Het maakt dat ze zeer gemakkelijk inpasbaar zijn in de border op voorwaarde dat je ze op een blijvend vochtige plaats zet.  Ze doen het trouwens heel goed in het beginnend moeras aan de vijver.  Andere voorwaarden die je kans op slagen onmiddellijk verhogen zijn een humusrijke, eventueel zure, tot matig vruchtbare grond.  Zware klei is uit den boze!  En dat maakt hen tot moeilijke plant in onze streken.  Toch kun je dit euvel gemakkelijk oplossen door flink wat rijnzand te mengen tussen de klei.  In de zon of in de schaduw is geen uitgemaakte zaak.  Met een plaatsje in de zon wordt je beloond met een veel rijkere bloei als je rekening gehouden heb met de vochtigheidgraad van de grond.

De eerste Astilbes kwamen in de onze streken in de 19^e eeuw.  Deze uit Oost-Azië ingevoerde planten waren hoofdzakelijk lage soorten met witte bloemen.  Het was de Duitse kweker Georg Arends die via kruisingen al snel 70 nieuwe cultivars kweekte.  Het waren vooral hoge die veelal als snijbloem gebruikt werden.  Omstreeks 1930 slaagde men erin om naast de witte, roze en paarse ook dieprode rassen te kweken.

De hoge Astilbes laten zich heel goed combineren met Monarda en Helenium.  Andere mogelijke buren zijn Ligularia, Hostas en Hemerocallis.  Allemaal planten die graag wat vochtige grond hebben.  Lagere soorten kun je gebruiken als bodembedekker en gaan dan goed samen met Asarum (mansoor) en Tiarella (schuimkaars).  Is er wat meer zon maar voldoende vochtige grond kies dan Astrantia (Zeeuwds knoopje), Lobelia fulgens en Trollius als buren.  Je merkt aan buurkeuzen geen nood.  Belangrijk is dat je weet waar je ze gaat planten, want als je met de basisvoorwaarden geen rekening houdt zullen je prachtpluimen al snel verdwijnen. 

De helmbloem of Corydalis heeft een hele weg afgelegd om als gewaardeerde tuinplant erkend te worden.  Hiervoor is vooral de Corydalis lutea of gele helmbloem verantwoordelijk.  Dit onkruidje groeit zonder problemen op lichtbeschaduwde oude muren.  In de tuin is het geen lang leven beschoren tenzij dat het zich kan uitzaaien.  De ontdekking in de jaren tachtig in China van de blauwbloeiende C. flexuosa baande de weg naar onze tuinen.  Weliswaar met mondjesmaat maar toch voldoende om onze aandacht te trekken.

Corydalis lutea 

Standplaats en grond

De meeste variëteiten van de Corydalisfamilie zijn gemakkelijke tuinplanten mits je een licht beschaduwde standplaats met vruchtbare en zeer goed drainerende grond voorziet.  De meest ideale standplaats is langs een koele noordwaarts gerichte muur.  Geen erg als de plantjes in de zomer erg droog komen te staan, als ze maar in de lente voldoende vochtige grond hebben.  Wees niet ongerust over de groeigewoonten van sommige variëteiten van deze plant die zeer vergelijkbaar zijn met deze van speenkruid.  Vroeg in het voorjaar verschijnt het varenachtige kruid waarna de bloei volgt, maar tegen de zomer is er bovengronds niets meer waar te nemen van de plant.  De plant breidt zich spontaan uit via zaad of ondergrondse knolletjes.

Enkele soorten

De Corydalis familie kan ingedeeld worden in twee groepen.  De vroege voorjaarsbloeiers met knolachtige wortels en de polvormende vaste planten die later bloeien. 

Bij de vroege bloeiers is C. solidata het meest bekend.  Er bestaan selectie met witte, roze, rode, blauwe en zelfs tweekleurige bloemen.

Corydalis cava (holworel) is in alles wat groter dan de solidata en bloeit iets later.  Deze soort staat graag in de schaduw van bomen en struiken.  Het wortelextract wordt gebruikt tegen stuiptrekkingen en bij de behandeling van de ziekte van Parkinson.

Corydalis cheilanthifolia is een zomerbloeier.  De trossen met kleine, heldergele bloempjes brengen heel wat zaad op.  De royale uitzaai degradeerde deze soort al snel tot ‘onkruid’.

Corydalis flexuosa werd in 1985 ontdekt in China in het Wenchuan Wolong Natuurreservaat in Sichuan.  De soort kreeg de naam ‘Blue Panda’ omwille van zijn mooie diepblauwe bloemkleur.  Samen met ‘Père David’, ‘China Blue’ en ‘Purple Leaf’, allen kort daarna ontdekt, zorgden ze voor de doorbraak in onze tuinen.

Corydalis flexuosa

Rosi's Garden.
Vervenne Rosita, Pijnegemstraat 37, 1770 Liedekerke
Open tuin op 27 juni-28 juni van 10 tot 18 uur en op 12 juli uitsluitend in de namiddag van 14 tot 19 uur. 
E-mail: rosisgarden@msn.com - Website: http://www.rosisgarden.be

Tuin van Herman en Lieve Baeyens-Pots, Bosstraat 68B, 1742 St.-Katarina-Lombeek – tel: 02/582 33 04  0496/304112  godelievepots@hotmail.com

Een romantische cottage garden van 13 jaar, eigen creatie, grootte 20 are, waarvan een groot gedeelte is ingedeeld in tuinkamers.  Lieve is fervente bloemschikster.

Open tuin op 14 juni van 13 uur tot 19 uur en op 27 en 28 juni van 10 uur tot 18 uur.

Meer inlichtingen : website : http://lievesgarden.skynetblogs.be

Inkom:  2.00 Euro/persoon integraal t.v.v. Tehuis voor straatkinderen Esta es mi casa in Pereira  (Columbia) en Poverello (Tielt). Kinderen gratis.

Verkoop van zelfgekweekte vaste planten integraal t.v.v. Poverello. Gratis koffie, thee met koekjes en frisdrank aangeboden door de tuineigenaars.

‘Ter Heyveld’, tuin van Denise Jacobs, Errebekstraat 19, 1570 Vollezele – Tel.: 054.58.60.20 - denise.jacobs@pandora.be

Tuinkamers op kleur. De tuin kwam reeds meermaals aan bod in ‘Groene Vingers’, ‘Bloemen en Planten’, …  Vanuit de hoger gelegen tuin heeft men een prachtig zicht op het Pajottenland.  Denise schildert mooie aquareltekeningen.

Open tuin op 14 juni van 13 uur tot 19 uur en op 27 en 28 juni van 10 uur tot 18 uur. Inkom: € 3

‘De Zavelput’ tuin van Marcel en Els Franssen-Rammeloo, Steenstraat 33a, 1500 Halle – tel.: 02.356.01.76

elsrammeloo@hotmail.com

http://dezavelput.skynetblogs.be

Tuin van Els Rammeloo (secretaris VVPV).  Vaste plantenborders op kleur.  Rozenborder met veel Moschata’s.  Mooie hydrangeaverzameling.

Open tuin op 27 en 28 juni van 10 uur tot 18 uur. Inkom: € 2

Het geslacht Campanula is door de tuinliefhebber gekend.  Wat echter minder geweten is, is dat een aantal variëteiten het zeer goed doen in de rotstuin.  Ook voor bloembakken, bloemenperken, hanging baskets zijn ze een oplossing.  Je moet natuurlijk een aantal spelregels respecteren om kans op succes te hebben. 

                   Campanula carpatica                                                         

Bergplant                                                                              

Van oorsprong komen de Campanula’s vooral uit bergachtige streken: de Pyreneëen, de Kaukasus, de Jura, de Alpen, de Karpaten... Dat maakt van hen de ideale rotsplant, al doen niet alle soorten het even goed in een rotstuintje in onze streken.

Campanula Alpestris

Kleurrijke klokjes

Campanula of klokjesbloem behoort tot de familie van de Campanulaceae. Het zijn meerjarige planten die elk jaar opnieuw volop bloemen leveren. Zelfs tweemaal per jaar verschijnen de klokjes op voorwaarde dat je de uitgebloeide bloemen verwijdert.

Plaats in zon én schaduw

Campanula gedijt zowel in zon als in schaduw. De zon zorgt er wel voor dat de bloemen ietwat verbleken.

Plant Campanula in volle grond of in potten. Als je voor potten kiest, is een goede afwatering belangrijk. Daarom gebruik je best een pot met voldoende drainagegaten. Leg op de bodem eerst een laagje potscherven of hydrokorrels voor je de pot vult met het grondmengsel.

Wat het grondmengsel betreft kies je in het algemeen best een kalkrijke ondergrond. De meeste Campanulasoorten zijn kalkminnend, hoewel enkele expliciet kalkmijdend zijn. Denk daarbij aan Campanula cenisia, excisa en barbata.

Water en meststof

Campanula’s zijn sterke planten met een groot recuperatievermogen.  Ze houden niet van uitgedroogde grond.  Giet ze daarom regelmatig maar niet teveel per beurt.  Giet ze ’s morgens want ze houden helemaal niet van afkoelende vochtige grond ’s nachts.  Zoals voor de meeste planten is gieten aan de basis de voorkeur.  Bemesten is alleen nodig tijdens de bloei.

8^ste bloemen - en plantenmarkt en tuingarnituur in BuSO Don Bosco Halle (Vlaams-Brabant) op zondag 3 mei 2009 tussen 9 en 17 uur op de grote speelplaatsen van de school aan de Lenniksesteenweg 2, 1500 Halle.

• Er is een groot aanbod van éénjarigen en vaste planten, buxussen, cactussen, rotsplanten, bloemschikken, tuingarnituur en tuinideeën. 
• De opbrengst gaat naar het sociaal fonds van de school ter ondersteuning van kinderen met een financieel moeilijke thuissituatie.
• Met deelname van ‘VVPV Pajottenland’ en het tijdschrift ‘Hobbytuin’
• De inkomprijs bedraagt 1, 50 euro (kinderen tot 16 jaar gratis) 
• Er is een ruime gratis parking. 
• De oud-leerlingenbond van het BuSO zorgt voor een drank- en eetstand.

·        Info: Jos Walravens – 02/356.13.38. (privé) of via e-mail walravens.jos@skynet.be

·        Uitgebreide info met foto’s van vorige markt op http://www.donboscobuso.be

Menig tuinliefhebber heeft, gelokt door de wiegende stokken of het zuiders opwekkend gevoel, bamboe in zijn tuin gehaald.  Maar menig tuinliefhebber heeft zich dat daarna beklaagd, want heel wat bamboesoorten zijn hevige woekeraars.  Dat planten gaan woekeren is niet altijd een probleem, maar bij vele bamboesoorten wel.  Hun uitbreidingsdrang is niet alleen groot, maar ook moeilijk af te stoppen.  Om alle sterke dikke rhizomen van heel wat soorten een halt toe te roepen komt er meestal een stevige schop, een scherpe bijl of zelfs een houweel aan te pas.  Al deze narigheid kan men zich besparen door vóór de aanplant een groeibegrenzing aan te brengen minstens tot op 60 cm diepte en volledig gesloten.  Of misschien nog eenvoudiger door te kiezen voor een niet-woekerende soort.  Fargesia murieliae komt dan zeker in aanmerking.  De variëteit ‘Jumbo’ wordt tot 3 meter hoog en heeft een smal lichtgroen blad.  De variëteit ‘Bimbo’ heeft nog een iets fijner blad en een opgaande groei beperkt tot 1,5 m.  Ze komen beide het best tot hun recht in de halfschaduw.  Op een rijke, vochthoudende grond doen ze het ook goed in de zon. 

 Fargesia murieliae

 F. murieliae soorten hebben nog dit voordeel dat ze tussen 1990 en 2000 gebloeid hebben.  Dit lijkt op het eerste zicht niets speciaals, maar als je weet dat dit pas om de 80 tot 120 jaar gebeurt en voor alle afstammelingen van dezelfde soort in een beperkte tijdspanne gelijktijdig over de ganse wereld, dan kijk je er anders tegen aan.  Meer nog als deze soort na de bloei dan ook doodgaat.  Voor de panda’s was het toen in China een echte ramp.  Sedert korte tijd is nu Fargesia nitida aan de bloei gegaan.  Dit komt omdat bijna alle variëteiten ontstaan zijn uit het zaad dat plantenjager Berezovski in 1886 meebracht vanuit China.

Vanwaar dit doodgaan bij de Fargesia familie?  De oorzaak zijn de korte ondergrondse uitlopers.  Door hun beperktheid kunnen ze maar weinig voedsel opslaan.  Bij de bloei en daaropvolgende zaadvorming heeft de plant heel wat voedsel nodig.  Zodanig dat er onvoldoende kracht overblijft om nieuwe scheuten te maken.  Het terugsnoeien van de plant zodra de bloei gaat starten kan hieraan niet verhelpen.  Dit werd vastgesteld bij de bloei van F. murieliae.  Het beste is het gerijpte zaad te gaan zaaien.  Het kiemen neemt van zes tot twaalf weken in beslag. 

 Fargesia sp. Jiuzhaigou 1

 Als je F. nitida het ook laat afweten kun je hem best vervangen door F. sp. Jiuzhaigou 1.  Deze bamboe zal de eerste 80 tot 100 jaar niet aan het bloeien gaan.  Dat is al een hele geruststelling.  Verder heeft deze variëteit het voordeel dat de schutbladen op de halmen niet blijven zitten.  Ze vallen binnen het jaar af waardoor de kleurige stengels vrij komen.  Bij F. nitida blijven deze schutbladen soms jaren op de plant hetgeen hem een slordig rietachtig uitzicht bezorgd.  F. sp. Jiu wordt ook de rode bamboe genoemd.  De roodverkleuring is het sterkst in de voorjaarszon.  Tijdens de zomer verandert de kleur naar oranjegeel.  In de herfst ontstaan nieuwe, diepgroene halmen.  Met zijn 2 tot 3 meter hoogte is hij ook heel geschikt voor haagvorming.  F. sp. Jiu ‘Genf’ is een selectie die zelfs de 4m bereikt en in het voorjaar diep rood kleurt.  F. sp. Jiu ‘Willumeit 9’ heeft dikkere stengels met doorhangende halmen die van rood naar donkerpurper verkleuren.

Erythronium of hondstand is een slecht gekend knolgewas.  Het is ook niet bepaald van de gemakkelijkste.  Maar als het aanslaat charmeert het niet alleen door de bloem maar ook door het blad.  In de natuur telt Erythronium een 20-tal soorten, maar er komt er maar één voor in Europa nl.: E. dens-canis.  Voor de andere zit er een reisje op naar de Verenigde Staten.  Het is er geen zeldzaamheid om ze in grote getale aan te treffen zoals dit bij ons gebeurt met de hyacinten in het Hallerbos

Erythronium grandiflora

Erythronium is vooral een oplossing als je blijft zitten met een sterk beschaduwd stukje tuin.  De grond mag niet te kleiig zijn.  Zanderige tot zavelige grond met een hoog humusgehalte voldoet het best.  Ze staan ook niet graag op een winderige plaats.  Niet te nat maar ook niet te droog.  Je merkt dat er wel wat voorwaarden zijn.  Maar eens deze vervuld, krijg je het duizendvoudige terug.  De knolletjes zullen zich dan naar hartelust vermeerderen tot ze in de bloeitijd een prachtig geel of wit tapijt vormen.  De Europese E. dens-canis is de oudste maar tegelijk de moeilijkste en dus zeker niet de meest geschikte voor beginnende tuiniers.  Voor hen raad ik E. Californicum ‘White Beauty’ aan.  Dikwijls wordt deze in centra verkocht onder de foute naam E. revolutum ‘White Beauty’.  De Nederlandse kweek uit Amerikaanse ouders E. Pagoda is gemakkelijk te vinden en tevens heel sterk. 

Enkele tips:

• De knollen hebben geen bolhuid en zijn hierdoor kwetsbaar aan uitdroging.  Plant ze dus onmiddellijk na aanschaf.  Koop ze niet als ze reeds lange tijd in je tuincentra liggen.  De kans dat ze grotendeels uitgedroogd zijn is heel reëel.
• Plantdiepte: 10 – 15 cm
• Afdekken tegen vorst is niet noodzakelijk, maar laat ze jaren staan op dezelfde plaats.
• Als je een groep toch wil splitsen doe dit dan bij voorkeur in juni-juli.

De bijeenkomsten vinden plaats in CC Coloma, Jozef Depauwstraat, 1600 Sint-Pieters-Leeuw om 20 u

Leden gratis, niet-leden € 2

6 februari ‘09        

Sneeuwklokjes, trendplant of passie?

Een lezing door galantofiel Valentin Wijnen over de beste en de nieuwste Galanthussen voor de tuin, hun verzorging, vermeerdering, ziekten enz. Valentin heeft zelf meer dan 550 verschillende sneeuwklokjescultivars in de tuin (!) en wil zijn ervaringen met ons delen. Een vijftiental  sneeuwklokjescultivars wordt die avond te koop aangeboden.

20 maart ‘09

Een mooie border in elk seizoen door Francis Peeter (Jardins & Loisirs van RTBF)

In augustus  bezochten we zijn tuin Amoena Wie erbij was herinnert zich

ongetwijfeld de mooie plantencombinaties en de zorg om de planten er het hele

seizoen op hun best te laten uitzien. Nu krijgen we een beeld van de tuin in alle

seizoenen, steeds met vermelding van de juiste plantennaam en Peeters wijdt

ons in in zijn “trucs” en andere bordergeheimen.

24 april:

Alles over hemerocalissen en irissen door Guy Windels

16 mei:

Bezoek Artemis’ Garden te Bonheiden.  Een Engelse landschapstuin van 3

ha, met vele bijzondere heesters en bomen, en 4000 rozen

(inkom €5: drankje, gebak/ijs).  Uitstap met carpooling.

20 juni 2009

Tuinreis: 'Tuinen in Picardië'

Info volgt

Je moet geen echte tuinfanaat zijn om te weten hoe een rododendron eruit ziet.  Hetzelfde kan niet gezegd worden van de ‘Kalmia’.  Nochtans is het een schitterende plant die in niets moet onderdoen voor de zo bekende neef.  Deze groenblijvende, winterharde heester komen we nog te zelden tegen in onze tuinen.  De naam kreeg de plant mee van zijn ontdekker, de Zweedse botanicus Peter Kalm.  De Nederlandse naam is ‘Lepelboom’.  Deze naam ontstond omdat het hout zeer fijn is en vooral gebruikt wordt voor lepels, kandelaars en kleine voorwerpen waar draaiwerk bij te pas komt.  Andere benamingen zijn schaaps- en berglaurier.  Deze namen zijn vooral ingegeven door de sterke gelijkenis met het blad van de laurier.  Laat je echter door deze namen niet misleiden.  De kalmia en de laurier hebben met mekaar niets te maken.  Erger het blad van de Kalmia is giftig en dus zeker niet bruikbaar in de keuken.

Kalmia angustifolia

  Kalmia latifolia ‘Little Linda'

Plantkenmerken
De bladeren van de Kalmia  zijn lancetvormig, donkergroen en doen aan die van de oleander denken.  De bloemen, in trossen, zijn meestal roze, maar ook rood, wit en paarsbruin.  De struik kan 1- 2 m hoog worden. Uit de bloemen ontwikkelen zich veelzadige, ronde vruchten. De bloeitijd is mei-juni.

Soorten
Kalmia behoort de familie der Ericaceae, de heideachtigen.  De meest voorkomende soorten zijn Kalmia latifolia met een breed en de Kalmia angustifolia met een smal blad. 

Standplaats
Net als de rododendron staat de Kalmia het liefst in halfschaduw op vochtige, zure bodem. Zij doet het zeer goed onder bomen, b.v. dennen, die wat licht doorlaten.

Verzorging
Zorg ervoor dat de wortels van de plant niet kunnen uitdrogen of bevriezen.  Ik leg er steeds een mulchlaagje op.  Voor een overdadige bloei moet u altijd de uitgebloeide bloemen verwijderen. Het is belangrijk dat de struik in de herfst goed nat is omdat zij tijdens de winter geen vocht opneemt.

Snoeien
Je voorkomt kale takken door ieder jaar, in het midden van de zomer na de bloei, 1/3 van de takken tot bijna aan de voet weg te snoeien.

Ziekte
Geel wordend blad kan op een te zonnige plek of te veel kalk en te weinig ijzer in de grond duiden. Insecten vallen de Kalmia bijna nooit lastig.

Planten
De beste planttijd is het najaar of het begin van de lente.

Bladverliezende bomen en struiken plant men vanaf half november op voorwaarde dat het niet vriest.  Het kiezen ervan gebeurt het best als je het bladerdek nog kunt bewonderen in alle facetten van zijn herfstverkleuring.  Deze verkleuringen hangen heel nauw samen met de productie van chlorofyl.  Het chlorofyl is voor de plant een kostbare stof die o.a. zorgt voor de groene kleur van de bladeren.  In deze productie moet de plant veel energie stoppen. Als in de herfst het blad dreigt te vallen zal de plant die stof terugtrekken uit de bladeren. Daardoor verdwijnt de groene kleur en wat er verder aan kleurstoffen in zat wordt nu pas zichtbaar. Een van deze kleurstoffen is gele of rode beta-caroteen. Een ander veel voorkomende kleurstof die de bladeren  rood doet kleuren is anthocyanidine.

Ook in een kleine tuin zorgt een kleine boom voor afwisseling en niveauverheffing.  Als men oog heeft voor blad, schors, verkleuring groeit het boompje snel uit tot de blikvanger in de border.  Binnen het uitgebreide gamma halen we enkele aanraders  aan.

                                        Cercis canadensis                                              

Cercis canadensis (Amerikaanse judasboom) kan als kleine boom of zelfs als meerstammige kleine boom.  In het voorjaar tooit hij zich met trossen hangende, vlinderbloemige, lichtroze bloemen.  In de late herfst gevolgd door lange, bruine peulen.  Het blad is groen en mooi rond.  De variëteit ‘Forest Pansy’ heeft een purperrood blad.

Cornus controversa

Cornus controversa kan als matige groeiende struik of kleine boom.  In de zomer tooit hij zich met kleine, stervormige witte bloempjes gevolgd door zwarte vruchtjes.  In het najaar kleuren de bladeren rood-paars.

Acer Platanoides ‘Pyramidale Nanum’ is een aantrekkelijke kleine boom.  Het blad is kleiner dan bij de doorsnee esdoorn.  Het frisgroene blad kleurt mooi geel in de herfst.  De boom is zeer dicht vertakt en vormt als het ware een smalle pyramide.

Er zijn ook een aantal siertreurbomen die als blikvanger in de kleine tuin goed passen.  Bv.: het treurwilgje Salix caprea ‘Kilmarnock’.  Een boompje van zo’n 2 m hoog met lange, gebogen neerhangende takken die in de lente bezaaid zijn met zachte, zilvergrijze katjes die tijdens het uitbloeien geel worden. Van de treur-sierkersen, die iets later bloeien, is vooral Prunus serrulata ‘Kiku-shidare’ een aanrader, 2,5 m hoog en vroeg in het jaar overladen met helderroze, gevulde bloemen. Heel mooi bij een vijvertje. Verder vernoem ik nog de wilgbladige treurpeer (Pyrus salicifolia ‘Pendula’), de prieelberk (Betula pendula ‘Youngii’), de paarse treurbeuk (Fagus sylvatica ‘Purple Fountain’). Bij Cercidiphyllum japonicum ‘Pendulum’ verkleurt het blauwgroene blad in de herfst naar stralend oranje.  Het treur-honingboompje (Sophora japonica ‘Pendula’) wordt ca. 3 m hoog en heeft heel donkergroen blad. In de herfst kunnen trossen crèmewitte bloemen verschijnen.  Heel bijzonder is de erwtenstruik (Caragana arborescens ‘Walker’).  Eigenlijk is het een plat kruipende heester, maar als treurboom wordt hij op een 2 m hoge onderstam geënt.

Gras is voor velen het groene bindmiddel tussen de borders.  Het regelmatig afrijden is voor sommigen een noodzakelijke klus voor anderen een tof tijdverdrijf.  De laatste jaren hebben heel wat tuiniers naast het gazon ook de vele siergrassen ontdekt.  Het pampasgras (Cortaderia Selloana), met de mooie witte bloempluimen, stond al veel eerder in menige tuin.  De andere soorten vinden pas nu stilaan hun plaats in een volwaardige border.  Ze tonen hun schoonheid op een ogenblik dat de kleuren in de border stilaan verdwijnen.  Vele behoeden de tuin in de barre winterperiode van een desolaat uitzicht.

 Pampasgras (Cortaderia Selloana)

We bekijken enkele andere toppers:

• Prachtriet (Miscanthus) kun je zowel in volle zon als halfschaduw plaatsen.  Binnen de familie Miscanthus zijn de soorten sinensis het best gekend.  Een blikvanger is alvast de variëteit Kaskade.  Deze 2 m hoge variëteit valt op door zijn lichtrode bloempluimen.

Miscanthus sinensis ‘Kaskade’

·        Diamantgras (Stipa brachytricha) wordt 1,20 m en heeft een prachtige herfstkleur.  Dauw en regendruppels kleven gemakkelijk aan de aren.  Ze glinsteren zo prachtig in de najaarszon.

 Stipa brachytricha

• Lampenpoetsergras (Pennisetum alopecuroides).  Dit bronsgroen siergrasje (40 – 100 cm) is vooral mooi in grote groepen.  In de nazomer verschijnen de lichtbruine bloempluimpjes.

Pennisetum alopecuriodes

• Japans bloedgras (Imperata cylindrica 'Red Baron') kleurt naarmate het seizoen vordert intens roder.  Dit siergras doet het zeer goed in pot.  Winterbescherming, zeker het eerste jaar, is aan te raden.

Japans bloedgras

• Cypergras (Cyperus) wordt ongeveer 50 cm en houdt van een zonnige standplaats.  Valt op door de mooie herfstkleur en de stekelige bolle bloemaren.  Heel geschikt voor de pottenhoek.  Het is niet wintervast.

Cypergras

Regelmatig komen mijn poes 'Marathon' en 'Stekeltje' de egel mekaar tegen in de tuin.  Ze schieten goed met elkaar op.  Maar goed ook want 'Stekeltje' is niet echt speelgoed voor de poes en daarenboven moet hij zorgen dat de hosta's behoedt worden van slakkenvraat. 

Indien je interesse hebt in het ruilen van planten.  Ik heb er een aantal in aanbieding.  De planten staan reeds meerdere maanden in pot.

Contact via mail: walravens.jos@skynet.be

Een greep uit de aanbieding:

• Clerodendrum bungei (Pindakaasstruik)(een 30-tal)
• Leycesteria formosa (een 10-tal)

•  Strobilanthes atropurpureus (een 30-tal)

Helenium: kleurt je tuin in de nazomer

Helenium of zonnekruid is een vaste plant die rijkelijk bloeit van juli tot in de late herfst.  Zijn beperkt kleurenpallet geel, bruin, rood en oranje sluit perfect aan bij het nakende herfstgebeuren.  Het bolle bloemhart is een uitverkoren landingsplaats voor bijen, vlinders en andere gevleugelde insecten.  Niettegenstaande er een flink aantal cultivars zijn, vindt men in de tuincentra er slechts een beperkt aantal terug.

De botanische oorsprong van de Heleniums ligt in Noord-Amerika.  Ze werden er ontdekt in vochtige biotopen zoals nat grasland, rivieroevers tot zelfs in moerassen.  Naast H. flexuosum hebben vooral H. autumnale en bigelovii het genetische materiaal geleverd voor het tegenwoordige cultivarbestand.

Zonnekruid is een gemakkelijke plant.  De naam verraadt een standplaats in volle zon. Buiten voldoende vochthoudende en voedzame grond stelt deze zonneklopper geen speciale eisen.  Helenium verdraagt heel goed korte perioden van droogte en houdt helemaal niet van natte winters.  De planten hebben nauwelijks last van schimmel- en virusaantastingen.  De vraatschade door slakken en insecten is miniem.

Zodra het zonnekruid begint te bloeien knip ik ongeveer de helft van de bloemstengels weg.  Dat maakt de plant luchtig en zorgt ervoor dat hij minder snel omvalt.  De afgeknipte bloemen doen het uitstekend in een vaas.  Zelfs de gesloten knoppen komen open en blijven heel lang mooi.

Er zijn cultivars die tot 2 meter hoog worden.  Deze zijn ideaal om achteraan in de border te plaatsen. Deze vaste plant wordt vermeerderd door middel van scheuren.  Doe dit minstens om de drie tot vier jaar want Heleniums verouderen relatief snel.  Het beste tijdstip hiervoor is rond half maart, als de nieuwe groei zichtbaar wordt.

Lobeliafamilie is veel meer dan de populaire blauwbloeiende balkonplantjes

Lobelia’s doen ons onmiddellijk denken aan de meestal blauwe bloemenzee die een hele zomer lang de bloembakken en hanging baskets opvullen.  Maar naast deze éénjarigen zijn er nog tal van andere lobelia’s die met hun opvallende kleuren de border een speciaal accent geven.  In oorsprong zijn lobelia’s moerasplanten hetgeen hun vraag naar een vochtige grond verklaart.  Nadeel is dat ze geen lang leven beschoren zijn.  Voordeel is dan weer dat ze zich gemakkelijk laten zaaien en opkweken. 

Enkele blikvangers:

Lobelia siphilitica (Virginische lobelia) met zijn violetblauwe bloemen haalt gemakkelijk 80 cm en is redelijk winterhard.  Mocht de plant de winter niet overleven dan heeft deze zichzelf wel uitgezaaid en heb je volgend jaar deze plant toch nog in je tuin.  Het niet overleven van de plant heeft vooral te maken met de grond.  Deze moet vruchtbaar en vochtig zijn maar tegelijk goed waterdoorlatend.  Ook in pot is deze lobelia een blikvanger.  Lobelia siphilitica alba is de witte variëteit.

Lobelia x gerardii ‘Vedrariensis’ is een cultivar die wat groter wordt dan L. siphilitica, namelijk een kleine meter. De bladeren van deze natuurlijke hybride zijn overgoten met purper en de violette bloemen verschijnen laat in de zomer. De top van de bloei situeert zich vaak in oktober. Dit maakt dat deze plant zeer laat in het seizoen zorgt voor een kleurrijke noot.

Lobelia fulgens ‘Queen Victoria’ is de bekendste cultivar.  Het donkerrode blad gaat zeer goed samen met de zuiverrode bloemen.  De wintervastheid is problematisch.  Het is dus best deze lobelia op het einde van het seizoen op te potten en beschut te overwinteren. 

Lobelia tupa is een bijzondere soort afkomstig uit Chili en ziet er heel anders uit dan de andere.  Het blad is zacht behaard en de zachtrode bloemen zijn dik en vlezig.  Deze lobelia voelt zich het best in volle zon en kan er tot 175 cm hoog worden.  De winterhardheid is beperkt tot –10°C zodat een beschutte standplaats die voldoende vochtig is aan te raden valt.

Het zaaien en daarna opkweken van plantjes is een spannende hobby voor wie ervan houdt.

Op www.denationaleproeftuin.nl kun je gratis zaadjes bekomen en/of ruilen.

De Duitse arts Philip Franz Von Siebold ontdekte de ‘Hydrangea’ in de tempel van Hukasaï in Tokio. Hij noemde de heester naar de vrouw die hem in de beginjaren van de negentiende eeuw op zijn reizen begeleidde. Haar voornaam was Otaki-san, uitgesproken als Otaksan.  Door verbastering werd haar voornaam in Europa omvormd tot ‘Hortensia’.

Waar deze plant eerst als potplant gehouden werd, is hij sedert lange jaren een vertrouwde verschijning in de meeste van onze tuinen.  In het domein Groenenberg te Gaasbeek siert een mooie verzameling een 150 m lange dubbele border.  Een bezoek is zeker een aanrader voor wie op zoek is naar wat speciaals.

Hydrangea macrophylla ‘Blue Sky’

De meest courante hydrangea’s zijn terug te brengen tot de volgende soorten:

• H. macrophylla is de meest voorkomende.  Hij kenmerkt zich door de bolle of platte bloemstructuur.  Binnen de vele variëteiten is ‘Hopaline’ een voltreffer met zijn 3 kleuren in zijn bloem.
• H. serrata heeft veel gelijkenis met de macrophylla maar blijft veel kleiner.
• H. paniculata wordt ook wel pluimhortensia genoemd.  ‘Pinky Winky’ is één van de laatste variëteiten.  ‘Little Dot’ is zeer geschikt als potplant.  Best is deze soort 2/3 in te knippen in het voorjaar.
• H. quercifolia of eikenbladhortensia legt zich neer op de grond en schuwt zware grond.  Deze traaggroeiende soort heeft ruimte nodig. ‘Snow flakes’ is hier een aanrader.
• H. aspera kan fel uitgroeien (tot 3 m).  Plaats deze vooral uit de zon en de wind.
• H. arborescens is vooral bekend via de variëteit ‘Annabelle’.   Flink terugsnoeien in het voorjaar geeft dikke witte bolbloemen.
• H. anomala ‘Petiolaris’ is een klimhortensia.  Zeker een aanrader voor wie een muur of schutting wil bedekken.  Deze heel vroeg bloeiende hydrangea komt traag in groei maar eens hij aanslaat is het te bedekken oppervlak vlug bedekt.
• H. involucrata wordt best volledig ingeknipt.  Door het bloeien op de éénjarige takken is hij beter bestand tegen vorstschade.

Hydrangea’s in het Domein Groenenberg

Wie begin mei enkele zaadjes van Ipomea in de grond stopte kan nu genieten van de bloemen van deze krachtige klimplant. 

Ipomea is in de volksmond beter gekend als winde.  Menig tuinliefhebber gaat dan aan het huiveren en denkt aan de voortdurende strijd tegen de woekerende akkerwinde (Convulvus arvensis).  Deze cultivar 'Morning Glory' is van dezelfde familie maar bezorgt je zeker geen nare ervaringen.  Hij kleurt je klimrek met mooie grote helblauwe bloemen met een wit hart.  Nadeel is dat ze zich op de late avond openen en tegen de middag van de volgende dag voorgoed sluiten.  Het zijn m.a.w. ééndagsbloemen.

Nadat de hemerocalissen uitgebloeid zijn mag men het loof terugsnijden tot er nog zo'n 15 cm overblijft.  Op deze wijze groeit het wortelbestel bij en wordt de plant voorzien van mooi fris groen.

Een zicht op de Nederlandse hemerocallis verzameling van Wim Willemsen
 

Asclepia tuberosa of knolzijdeplant is met zijn oranjerode bloemen een goede potplant.  Ook in de vaste plantenborder is hij een opvallende verschijning.  Spijtig dat deze plant bij ons niet echt wintervast is.  Een beschermde plaats met nodige afdekking geeft kans op overleven.  Hij gedraagt zich eerder als tweejarige.  Zaaien in koude bak vanaf maart geeft goede resultaten.  Stelt geen speciale eisen aan de grond maar kan minder tegen langdurige droogte.